ҮР ХҮҮХЭД ОЛДОГГҮЙ НОЁНЫ ХАТАН ГЭНЭТ ТАНИГДАХЫН АРГАГҮЙ ӨӨРЧЛӨГДЖЭЭ. ХАРИН НЭГЭН БАДАРЧИН ИРЖ ҮЗЭЭД…

- Хатан минь, та чинь энд юу хийж байгаа юм бэ? Хөл чинь даарчихлаа шүү дээ!

Дэжид шивэгчнийг ингэж дуудахад Намуундарь хатан голын эрэг дээрээс эргэж ч харсангүй. Шөнийн хүйтэнд хөл нүцгэн зогсчихоод, усны зүг ширтэн хэн нэгэнтэй аяархан ярьж байгаа юм шиг уруулаа хөдөлгөж байлаа. Дэжид араас нь дөхөж очоод мөрөн дээр нь гараа тавьтал хатан гэнэт цочиж, яг л нойрноос сэрсэн хүн шиг эргэн харав.

- Би энд яаж ирчихэв ээ? Чи намайг дагуулж ирсэн юм уу?

- Юу яриад байгаа юм бэ, хатан минь, та өөрөө гараад явчихсан байна шүү дээ.

Намуундарь хөл доорх нойтон шороог хараад хэсэг дуугүй зогслоо. Дараа нь Дэжидийн гараас чанга атгаж, гэрийн зүг яарав. Харин тэр шөнөөс хойш Дэжид нэг зүйлийг анзаарсан нь хатан голын эрэг дээр юу хийснээ үнэхээр санахгүй байлаа.

Энэ явдал болсноос хэдэн жилийн өмнө Намуундарь нутгийнхаа хамгийн сайхан бүсгүйд тооцогддог байжээ. Түүнийг анх Содномдорж ноёныд бэр болж ирэхэд хүмүүс царай зүсийг нь магтахаас гадна ажилсаг, дөлгөөн занг нь ихэд сайшаадаг байсан гэдэг. Хэдийгээр чинээлэг айлын охин боловч Намуундарь зарц шивэгчдийг дээрэлхдэггүй, гэрийн ажилд хүртэл гар бие оролцдог байв. Содномдорж ч залуу хатандаа хайртай, түүний хүссэн зүйлийг аль болох бүтээж өгөхийг хичээдэг байжээ.

Тэдний амьдралд дутах юм бараг байсангүй. Өвөлжөө, хаваржаа нь тохилог, адуу мал нь өсөж, айл саахалтынхан ч ноёны гэрийг өнөр өтгөн болохыг хүлээдэг байлаа. Гэвч гэрлэснээс нь хойш жил өнгөрч, дараа нь дахиад хоёр жил өнгөрсөн ч Намуундарь хүүхэд олсонгүй. Эхэндээ хэн ч үүнийг ноцтой зүйл гэж бодоогүй боловч тав дахь жилээс нь хүмүүсийн аманд элдэв үг гарч эхэлжээ.

- Ноёны удам залгах хүн гарахгүй нь дээ.

- Хатан нь тийм сайхан бүсгүй мөртлөө үр хүүхэдгүй юм гэнэ лээ.

Ийм яриа Намуундарийн чихэнд хүрэх бүрд тэр юу ч болоогүй мэт инээмсэглэдэг байв. Гэвч орой нөхрөө унтсаны дараа ганцаараа сууж, хүүхдийн өлгий оёж эхэлснээ буцаагаад эвхчихдэг болжээ. Нэг удаа Дэжид түүний авдарт хийсэн гурван жижиг цамцыг олж хараад юу ч асууж зүрхэлсэнгүй.

Содномдорж эхнэрээ хүүхэдгүй гэж зэмлэж байсангүй. Харин ч хүмүүсийн үгийг сонсохоороо уурлаж, хатандаа элдэв юм битгий дуулга гэж зарц нартаа захидаг байлаа. Гэхдээ өөрөө ч үр хүүхэдтэй болохыг хүсдэг нь илт бөгөөд айлд хүүхэд ирэхээр өвөр дээрээ суулгаж, удаан тоглуулдаг байв. Намуундарь нөхрөө ингэж байхыг хараад баярлахын оронд сүүлдээ өрөөнөөс гараад явчихдаг болжээ.

Нэг хавар хатны зан ааш мэдэгдэхүйц өөрчлөгдөж эхлэв. Урьд нь өглөө эрт босдог байсан хүн үд болтол хэвтэж, зарим өдөр хоолондоо ч хүрэхгүй байлаа. Хааяа өчүүхэн зүйлд уурлаж, дараа нь өөрийнхөө хэлсэн үгэнд гэмшсэн мэт Дэжидээс уучлал гуйна. Хамгийн хачирхалтай нь, Намуундарь шөнө бүр нэг л зүүд зүүдэлдэг болсон гэдэг.

Тэр зүүдэндээ голын эрэг дээр ганцаараа сууж байдаг байв. Усны цаанаас нэг хүн түүнийг дуудаж байгаа мэт сонсогдох боловч хэчнээн харсан ч бараа нь үзэгддэггүй ажээ. Харин сэрэхэд нь хөл нь хүйтэн, заримдаа дээлийнх нь хормой хүртэл чийгтэй болсон байдаг байв. Эхэндээ тэр энэ тухай хэнд ч хэлээгүй бөгөөд өөрийгөө зүгээр л муухай зүүдэлж байна гэж боджээ.

Гэтэл нэг өглөө Дэжид хатны гутлыг цэвэрлэхээр авахад уланд нь голын нойтон шавар наалдсан байлаа. Өмнөх өдөр Намуундарь гэрээс гараагүйг Дэжид сайн мэдэж байв. Тэр гайхсан ч хатнаас асуухад өнөөх нь уурлаж, гутлыг нь булааж аваад авдрынхаа хажууд тавьжээ. Тэр үеэс Дэжид хатныг шөнө сэрж босдог эсэхийг анзаарахаар шийдсэн байна...