บทที่ 4 ลักกินขโมยกิน

ภาพสะท้อนบนกระจกเงาบานใหญ่ในคอนโดกลางกรุงเทพฯ ทำเอาหญิงสาวที่เพิ่งกลับจากเขาใหญ่หมาดๆ แทบปั้นหน้าไม่ถูก แป้งหอมอุตส่าห์รีบอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายแท้ๆ แต่กลับไม่สามารถลบรอยแดงจางๆ ที่ใครบางคนประทับตราไว้บนผิวกายได้เลย ไม่ว่าจะเนินอกอวบอิ่ม หน้าท้องใต้สะดือ หรือแม้กระทั่งซอกขาอ่อนนุ่มที่ปลุกความทรงจำร้อนผ่าวลามเลียมาในสมอง

“ฮื่อออ...” แป้งหอมสะบัดหน้าพรืด รีบดึงสาบเสื้อชุดคลุมอาบน้ำที่สวมใส่อยู่มาปกปิดร่องรอยมิดชิด ผูกสายคาดเอวแน่นหนาเพื่อพาร่างอ่อนล้ามานั่งจ๋องที่โซฟากลางห้อง หวังจะลบเลือนความรู้สึกที่เขาร่ายมนตร์ใส่เธอตรงใจกลางลำตัวได้บ้าง

ที่ไหนได้... อาการปวดเอวกลับรุกรานแทนที่ ตอกย้ำจังหวะกระแทกลึกดุดันจนหน้าร้อนฉ่า หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหยิบตุ๊กตาจิ้งจอกตัวโตใกล้ๆ มือมาต่อว่าแทนเขา  

“คนฉวยโอกาส! หน้าไม่อาย!”

ต่อให้แป้งหอมจะเป็นฝ่ายเมาเด๋อพุ่งไปสารภาพรักเองก็เถอะ! ผู้ชายคนนั้นไม่รู้จักเธอสักหน่อย เขาควรปฏิเสธ ดึงสติ หรืออย่างน้อยๆ ก็โทร.ตามพนักงานมาหิ้วเธอออกจากพูลวิลลา ไม่ใช่ถือวิสาสะรวบหัวรวบหางเธอหน้าตาเฉย

ต้องมั่นใจแค่ไหนถึงกล้าคิดว่าเธอไปอ่อย?

แป้งหอมเม้มปากแน่น หมั่นไส้คนหลงตัวเองที่นิสัยติดลบกับหน้าตาขั้นสุด เธออุตส่าห์เฝ้าถนอมความบริสุทธิ์มาทั้งชีวิต ฝันอยากมีครั้งแรกกับชายในฝัน แต่กลับเป็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักกระทั่งชื่อด้วยซ้ำ

แค่คิดก็แสลงใจจนต้องกระชับกอดตุ๊กตาตัวโตๆ ในมือแน่น ราวกับว่าสัมผัสเย็นชืดของเจ้าจิ้งจอกนุ่มฟูจะซึมซับความวูบโหวงในหัวใจไปได้ ทั้งๆ ที่สายน้ำตาจวนเจียนจะหยดแหมะ  

ติ๊ง!

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดึงสายตาคนตัวเล็กไปทางเพื่อนสนิทที่แวะมาหา ฟองเบียร์กับเนยต่างเบิกตากว้าง ก้าวอย่างร้อนรนมานั่งขนาบข้างเจ้าของห้องทันที

“แป้ง! แกอยู่นี่จริงๆ ด้วย”

“ฉันกับไอ้เนยติดต่อแกไม่ได้ก็นึกว่าหนีไปคุยกับรากมะม่วงแล้ว ดีนะที่แกไม่เป็นไร” ฟองเบียร์สำรวจเนื้อตัวเพื่อนว่าไม่มีส่วนใดบุบสลาย คนกำลังบอบช้ำระคนสับสนจึงแทบไม่อาจหักห้ามสายน้ำตาได้

แป้งหอมเบะปากเตรียมจะปล่อยโฮ พรั่งพรูความรู้สึกที่อยู่ๆ ก็เสียตัวให้คนแปลกหน้า ทว่ากลับกลายเป็นฟองเบียร์ที่พรั่งพรูมาก่อน

“ฉันกับไอ้เนยเห็นรูปใน IG ที่อีตาลุงรหัสเปิดตัวแฟนในงานเลี้ยงเมื่อคืนแล้ว ฉันขอโทษจริงๆ นะแป้ง ฉันไม่น่ายุให้แกไปสารภาพรักเลย”

แป้งหอมตัวชาวาบ แวบหนึ่งอยากคิดว่าตัวเองหูฝาด ทว่าเสียงเรียบๆ ของคนใจเย็นที่สุดในกลุ่มอย่างเนยกลับตอกย้ำว่าได้ยินไม่ผิด

“นั่นสิ! ฉันเองก็ไม่น่าเผลออินตามไอ้เบียร์เลย รู้ทั้งรู้ว่าติ่งซีรีส์อย่างมันขี้มโนเบอร์แรง แค่เห็นอีพี่แทนลงรูปจิ้งจอกนี่บน IG ก็เพ้อไปเองว่าผู้คิดถึงเพื่อน”

“ก็แหม...มันชวนจิ้นจริงๆ นี่นา” ฟองเบียร์มองเจ้าจิ้งจอกสุดกวนจากแอนิเมชันเรื่องดังของดิสนีย์ในอ้อมแขนแป้งหอม แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแก้ต่างให้ตัวเอง “ใครจะไปคิดล่ะว่าแฟนอีลุงจะชอบดิสนีย์เหมือนไอ้แป้ง ฉันเห็นว่าสมัยลุงเรียนอยู่ฟูดไซน์ก็ชอบเอาน้ำองุ่นมาให้ไอ้แป้งชิมบ่อยๆ พอไปต่อโทเมืองนอกก็ขยันทักมาชวนคุยเรื่องดิสนีย์รัวๆ ถามว่าคาแรกเตอร์ตัวนั้นตัวนี้หาซื้อได้ที่ไหน ฝากหิ้วยังไง ทั้งที่ไม่ใช่สไตล์เขาเลย ฉันก็คิดว่าเขาหาเรื่องคุยกับมันน่ะสิ”

“แล้วเป็นไงล่ะ? กระเป๋าที่แฟนลุงถือถ่ายรูปในงานเมื่อคืนห้อยพวงกุญแจ Zootopia ที่เคยถามแหล่งรับหิ้วจากไอ้แป้งเป๊ะ! หึ... มโนเป็นตุเป็นตะว่าลุงมีใจให้ไอ้แป้ง สุดท้ายลุงแค่อยากเปย์แฟน”

ขณะฟองเบียร์หน้าม้าน คนบอบช้ำมาจากเขาใหญ่แบบสดๆ ร้อนๆ ก็ปล่อยโฮกลางความตกตะลึงของเพื่อน ลำพังแค่โดนปล้นพรหมจรรย์แบบงงๆ ก็แสลงใจจะตายแล้ว ลุงรหัสที่แอบชอบมาตลอดยังเปิดตัวแฟนในงานเลี้ยงฉลองจบปริญญาโทอีก

“ฮือออ...”

ที่แท้เธอกลายเป็นกามเทพให้เขาโดยไม่รู้ตัวหรือนี่?

“โอ๋ๆๆ ไม่เป็นไรนะแป้ง ไม่เป็นไร” ฟองเบียร์ดึงคนสะอึกสะอื้นเข้าไปปลอบประโลมในอ้อมแขน “แกไม่ได้อกหักคนเดียว ฉันเองก็เพิ่งอกหักจากอปป้าเหมือนกัน”

“แค่กดบัตรคอนไม่ทัน ไม่เรียกอกหักไหมแก?” เนยถอนหายใจเล็กๆ ยามมองหน้าสาวหมวยที่เป็นติ่งเกาหลีมานาน “อีกอย่าง...อปป้าของแกมีเป็นสิบๆ คนเถอะ”

“พวกรักใครไม่เป็นอย่างแกไม่มีวันเข้าใจหรอก” ฟองเบียร์ค้อนขวับนิดๆ ตามประสา ก่อนจะหันกลับไปปลอบโยนคนในอ้อมแขนที่เริ่มสงบเสียงสะอื้นลงบ้าง “ว่าแต่...แกได้สารภาพรักอีลุงนั่นหรือเปล่า?”

แป้งหอมส่ายหัวดุ๊กดิ๊กๆ ทั้งน้ำตา

“ดีแล้วๆ” มือเรียวสวยลูบแผ่นหลังที่กำลังสะท้านสั่นของเพื่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “อย่างน้อยๆ แกก็ไม่ต้องหน้าแหก”

ทั้งที่เป็นคำปลอบโยนแท้ๆ ความทรงจำในนาทีที่ผู้ชายคนนั้นจับขาเธอเกี่ยวรอบเอวสอบกลับกระแทกลึกมาถึงก้านสมอง

มันรุนแรงยิ่งกว่า ‘หน้าแหก’ อีก!

“ฮือออ...”   

อีกครั้งที่แป้งหอมร้องไห้โฮราวกับเด็กเล็ก ทำฟองเบียร์ลนลานด้วยไม่แน่ใจนักว่าเผลอพูดอะไรสะกิดใจหรือเปล่า เนยจึงหันไปดึงกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาแป้งหอม

“แกยังมีพวกฉันนะแป้ง”

“ใช่ๆ” ฟองเบียร์รีบพยักหน้าสมทบ “อีลุงมันตาถั่วที่มองไม่เห็นความสวยน่ารักของแก มันไม่มีวาสนาจะได้แกเป็นแฟน เอาแบบนี้ดีไหม... ไหนๆ แกก็นกผู้ชาย ฉันนกบัตรคอนอปป้า ส่วนไอ้เนยก็เพิ่งนกโบนัสปลายปีเพราะหน้าบูดจนหัวหน้ายี้ ทั้งๆ ที่มันตั้งใจทำงานหามรุ่งหามค่ำกว่าคนอื่น”

เจ้าของฉายา ‘เนยบูด’ พยักหน้าหงึกๆ มองสบตาคนอกหักที่เริ่มสงบอารมณ์ลงได้บ้าง เพราะแต่ไหนแต่ไรฝ่ายนั้นก็ไม่ใช่คนชอบจมอยู่กับความเสียใจนานๆ ทุกวันนี้ถึงได้เป็นอินฟลูฯ สู้ชีวิตที่มีผู้ติดตามกว่า 80,000 คนในแอป‍ยอดนิยมแห่งยุค   

“คืนนี้เราไปหาอะไรสนุกๆ ทำแก้เซ็งกันดีกว่า” ฟองเบียร์ยิ้มร่าจนตาเล็กหยี ไม่ต้องเอ่ยตรงๆ ก็รู้ว่าหมายถึงไปดื่มไปแดนซ์เหมือนครั้งที่เคร่งเครียดกับการเรียนการสอบในมหาวิทยาลัย “โยกซ้าย โยกขวา เอาให้มันหลุดโลกจนลืม ‘ด่านเคราะห์’ ในชีวิตไปเลยยย!”

“ก็เริ่ดนะว่าไป”

ตั้งแต่เรียนจบมาเกือบปี สามสาวก็วุ่นๆ กับโลกแห่งการทำงานจนไม่มีเวลาปลดปล่อยสังสรรค์กันนานแล้ว อย่างมากก็แค่นัดเจอกันร้านหมูกระทะหรือคาเฟ่หน้าปากซอยตามประสาคนพักอยู่ละแวกเดียวกัน แต่ทั้งๆ ที่เนยตอบตกลงอย่างนั้น แป้งหอมกลับส่ายหน้าเบาๆ เพราะแสลงใจในความพลั้งพลาดเมื่อคืน

“แป้งไม่อยากดื่ม...” เธอค่อยๆ สั่งน้ำมูกลงกระดาษทิชชู “ฮึก! ตั้งใจจะไม่ดื่มตลอดชีวิตเลยด้วย”

“งั้นแกก็ไม่ต้องดื่มสิยะ ไปตื๊ดๆ ปล่อยผีกันก็พอ”

ฟองเบียร์สรุปไม่ทันขาดคำ คนเพิ่งชวดโบนัสปลายปีหมาดๆ ก็ดีดนิ้วเป๊าะ!

“ม็อกเทลคนละแก้วเก๋ๆ”

“ใครจะรู้... ฟ้าอาจส่งผู้ชายแซ่บๆ มาปลอบใจแกก็ได้”  

แป้งหอมหน้าร้อนวูบวาบ ความดุดันเร่าร้อนของชายหนุ่มลึกลับในพูลวิลลายังชัดเจนในความรู้สึก มวลสารแปลกประหลาดไหลเวียนในช่องท้องก่อนจะร้อนผ่าวไปทั่วกาย

ผู้ชายแซ่บๆ งั้นหรือ?

ไม่ต้องรอฟ้าส่งมาซ้ำอีกหรอก เมื่อคืนเธอก็เพิ่งเจอ ‘ตัวพ่อแห่งความแซ่บ’ ที่ทำเอวเธอปวดระบมไปหมด แถมยังดึงรั้งสะโพกเธอไว้แนบกายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบก้าวขาไม่ออกด้วย! 

“รอบนี้ไอ้เบียร์พูดถูก... วาสนาอินฟลูฯ สวยปังอย่างแกต้องเจอคนที่แซ่บกว่าลุงรหัสซื่อบื้อนั่นแน่นอน”

“ฮึก... ฮืออออ”

“เอ๊า!” สองสาวอุทานลั่น ไม่คิดว่าอยู่ๆ แป้งหอมจะเบะปากร้องไห้โฮอีกรอบ ทั้งยังสะอื้นฮักๆ ต้องใช้เวลาปลอบประโลมอีกชุดใหญ่ เพราะสำหรับแป้งหอมแล้ว แค่นึกถึงจอมฉวยโอกาสเมื่อคืน เธอก็ไม่รู้สึกถึงคำว่า ‘วาสนา’ แต่อย่างใด

เจ้ากรรมนายเวรชัดๆ!

+ + +

โถ… ลูกกก 555555+ วาสนาจะได้ป๋านะคะ 

อัปเดตค่ะ ตอนนี้ไรต์แก้ต้นฉบับเกือบเสร็จแล้วน้าาา เหลือช่วง 7 บทสุดท้ายกำลังเก็บรายละเอียดให้เรียบร้อยอยู่ค่ะ อีบุ๊กบนเมพน่าจะมาช่วงสัปดาห์หน้า เอาไว้อัปไฟล์แล้วไรต์มาแจ้งวันที่แน่นอนอีกครั้งนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้แทนขวัญด้วยน้าาา