11.2

เป็นเขาไม่ผิดแน่!

ลมหายใจในช่องท้องปั่นป่วน เนื้อตัวชาหนึบไปกับความบังเอิญที่ไม่คาดฝัน โลกกว้างใหญ่ไพศาลแท้ๆ ทำไมถึงวนเวียนมาเจอกันที่ตึก KM ได้นะ?

แป้งหอมนึกอยากถอยออกจากลิฟต์ก็ไม่ทัน ทำได้เพียงหันกลับไปมองหมายเลขชั้นที่ค่อยๆ เลื่อนลงตามลำดับ ผ่านมานานเป็นเดือนๆ แล้ว...เขาคงจำเธอไม่ได้หรอกมั้ง

คืนนั้นมันก็มืดๆ เมาๆ นี่นา...

“เราเคยเจอกันไหมครับ?” 

ซวยแล้ว!

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ไม่อาจหาญพอที่จะหันกลับไปสบตาเขาเป็นครั้งที่สอง แม้ว่าหน้ากากอนามัยที่สวมใส่เป็นประจำจะปกปิดใบหน้าเธอไปกึ่งหนึ่งก็ตาม

“มะ...ไม่นี่คะ”

“เหรอครับ?”

แป้งหอมพยักหน้าหงึกๆ พยายามเลี่ยงบทสนทนาให้มากที่สุด เพราะเรื่องน่าอายคืนนั้นควรเป็นแค่ ‘ความลับ’ ไปตลอดชีวิต นึกไม่ถึงว่าอยู่ๆ เขาจะขยับตัวมาหา   

“ผมรู้สึก... คุ้นหน้าคุณมาก”

ระยะห่างที่เหลือเพียงก้าวสั้นๆ ทำเอาคนมีชนักติดหลังสะดุ้งวาบ หันขวับไปสบตาเขาตามสัญชาตญาณ หัวใจดวงน้อยๆ แทบระเบิดไปกับสายตาที่มองสำรวจใบหน้ากลมแก้มป่อง

“จะ...จำคนผิดแล้วค่ะ”

“เสียงก็คุ้น”

แล้วกันเถอะ! เสียงอู้อี้อยู่ในแมสก์ขนาดนี้ยังอุตส่าห์คุ้นอีก ขนาดเธอยังจำเสียงเขาไม่ได้เลย

อาจเพราะคืนนั้นเมาหนักมากด้วยละมั้ง

ติ๊ง!

ราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิตก็ไม่ปาน แป้งหอมหันขวับไปทางบานประตูที่ค่อยๆ เปิดออกในชั้น 71 และตั้งใจหนีไปตั้งหลักด้านนอก ทว่าเสียงจ้อกแจ้กจอแจของพนักงานออฟฟิศกลุ่มใหญ่ที่ตามกันเข้ามาก็ทำเอาเบิกตาโพลง สองเท้าขยับหลบโดยไม่ทันยั้งคิด รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็ชนเข้ากับมุมลิฟต์ด้านในสุดแล้ว

ร่างสูงสง่าตามมายืนชิดเบื้องหน้า ฝ่ามือหนาค้ำยันผนังลิฟต์ครอบตัวเธอไว้ราวกับจะช่วยกั้นคนรอบๆ ไม่ให้เข้ามาชน ถึงอย่างนั้นแป้งหอมกลับรู้สึกเหมือนวงแขนแกร่งกลายเป็นกรงขัง กลิ่นหอมนุ่มลึกอันคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก และแววตาเยือกเย็นคู่นั้นคล้ายกับมีเปลวไฟประหลาดลามไล้มาตามแก้มเนียนใส 

คงไม่ใช่ว่าเขาจำได้จริงๆ หรอกมั้ง

แป้งหอมใจเต้นตึกตัก พยายามคุมสติด้วยการก้มหน้างุด ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันตกลงไปอยู่ที่แผงอกกว้างแข็งแกร่งเข้าพอดี และทั้งๆ ที่เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำมิดชิด ความล่ำสันในวงแขนที่เคยโอบกอดเธอไว้จมอกก็ยังชัดเจนมากมาย ยิ่งเขายืนอยู่ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ตรงข้างขมับ แป้งหอมยิ่งร้อนผ่าวไปทั้งสรรพางค์ 

บ้าจริง!

แก้มใสเห่อแดงเป็นปื้น ขบริมฝีปากตัวเองเบาๆ และนึกอยากหายตัวไปจากพื้นที่คับแคบนี้ ติดที่เป็นช่วงเวลาเลิกงานของเหล่าพนักงานออฟฟิศ แทบทุกชั้นจึงมีคนกดลิฟต์จอดเรื่อยๆ แม้สุดท้ายแล้วจะไม่มีใครแทรกตัวเข้ามาเพิ่มได้สักคนก็ตาม

ระยะเวลาการเคลื่อนลงของลิฟต์ยาวนานในความรู้สึก...

แป้งหอมอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองหมายเลขชั้นเหนือบานประตูลิฟต์ และนึกไม่ถึงว่าจะเห็นชายหนุ่มยังเอาแต่มองเธอไม่วางตา ปลายจมูกโด่งคมสันแทบจะชนหน้าผากมนอยู่รอมร่อ เล่นเอาแป้งหอมตัวแข็งทื่อราวต้องคำสาป

คิ้วหนาเลิกขึ้นนิดๆ แทนการตั้งคำถาม

‘เราไม่รู้จักกันจริงๆ เหรอครับ?’

กวนประสาทชะมัด!

แป้งหอมเม้มปากแน่น รู้สึกราวกับภายในลิฟต์มีเพียงเขากับเธอ และหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำแทบหลุดออกมา

กระทั่งลิฟต์จอดที่ชั้น G จริงๆ แป้งหอมก็ไม่ลังเลสักนิดที่จะมุดลอดท่อนแขนแกร่ง สลายตัวไปพร้อมกลุ่มพนักงานออฟฟิศ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นแป้งเด็กจางๆ ที่ปลายจมูกชายหนุ่ม      

คิณณ์กระตุกยิ้มร้าย ดวงตาคมมองตามหลังคนตัวบางอย่างพึงพอใจขีดสุด

+ + +

ยัยแกะจะหนีไปได้สักแค่ไหนเชียว อิอิ

รูปเล่ม เปิดจองอยู่นะคะ ราคา 420.- (ส่งฟรีรอบพรีออร์เดอร์) หากสนใจจองได้ที่เพจ “แทนขวัญ” <<< จิ้มตรงนี้ได้เลยค่ะ 

ส่วนอีบุ๊ก วาสนาคือคุณ ช่วงนี้ยังมีโปรราคา 269 บาทเท่านั้น! ฟินกันแบบจุใจ 48 ตอนไปเลย (รวมตอนพิเศษ) ส่วนในเว็บเพิ่งลงได้ 11 ตอนเองค่ะ ฉบับเต็มยังมีให้ฟินต่อแบบยาวๆ น้าาา  

ถ้าชอบแนวฟีลกู๊ด รอมคอม โรมานซ์ 20+ พระเอกสายเปย์ คลั่งรัก 300% จิ้มๆ ตรงนี้ได้เลยน้าา >> E-Book วาสนาคือคุณ