บทที่ 2 ‘แด๊ดดี้’ ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ

“ดะ...แด๊ดดี้?”

“อืม”

เนื้อตัวที่สั่นไหวของหญิงสาวน่ามันเขี้ยวพอๆ กับแก้มใสกรุ่นกลิ่นแป้งเด็ก นักล่ากิจการหนุ่มจึงช้อนร่างบางขึ้นในวงแขนแกร่งเพื่อพาเข้าไปในวิลลาหลังงาม

แป้งหอมตั้งรับไม่ทัน ได้แต่ก้มหน้างุดๆ เพราะไม่คิดว่าอยู่ๆ ลุงรหัสจะแกล้งเธอด้วยคำสั่งร้อนแรงนั้น หรือเป็นเพราะที่ผ่านมาเธอไม่ยอมเรียกเขาว่า ‘พี่’ เหมือนรุ่นน้องคนอื่นๆ ในสถาบัน เขาถึงอยากจะเปลี่ยนสถานะเป็นแด๊ดดี้ขึ้นมา

‘แด๊ดดี้’ ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ

งื้อออ...

ทั้งๆ ที่ไม่มีคำตอบชัด กลิ่นหอมนุ่มลึกจากอกกว้างที่อยู่ข้างปลายจมูกรั้นก็ทำเอาคนเมาหน้าแดงซ่าน สติเพริดไปกับความ ‘แน่น’ ของมัดกล้ามที่ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

เผลอมองเพียงครู่ แสงไฟในห้องโถงก็ค่อยๆ จางหายไปเมื่อชายหนุ่มอุ้มเธอผ่านประตูมาสู่อีกห้อง แป้งหอมตกใจนิดๆ ยามสัมผัสความนุ่มนิ่มของเตียงคิงไซซ์ที่วงแขนแกร่งเพิ่งวางเธอลง ร่างใหญ่โตทอดกายตามมาทาบทับในความมืดสลัว

“เดี๋ยวๆ ค่ะ” มือเล็กรีบทัดทานอกแกร่ง ไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะทำอะไร เพียงไม่คิดว่าลุงรหัสจะ ‘ไวไฟ’ ราวกับพวกนักล่า “หนูว่าเรา...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สองมือที่เคยทัดทานถูกตรึงลงข้างศีรษะแทบจะในทันที ความมืดกลืนกินใบหน้าหล่อเหลาจนมองเห็นเพียงสันกรามอันทรงเสน่ห์ ถึงอย่างนั้นไฟปรารถนาในแววตาคมปลาบที่ค่อยๆ โน้มลงกระซิบรดริมฝีปากก็ยังทำเธอร้อนผ่าวทั้งตัว

“ไหนว่าอยากเป็นคนข้างกาย?”

“หนู...” เสียงอึกอักขาดหายไปอีกครั้ง การเรียกร้องรุกรานจากคนตัวโตที่กำลังค่อยๆ ขบงับริมฝีปากทำเธอเสียวซ่านไปถึงท้องน้อย “อื้อ...”

แม้ไม่ทันเตรียมใจมาก่อน แต่มันก็จริงอย่างที่เพื่อนๆ บอกว่าสี่ปีที่ผ่านมามันนานเกินพอ แป้งหอมไม่ลังเลใจสักนิดที่จะสนองต่อจุมพิตร้อนๆ สอดลิ้นไร้เดียงสาเข้าเกี่ยวกระหวัดกับแรงปรารถนาที่คนเอาแต่ใจหยิบยื่น และไม่คิดเลยว่าภายใต้หน้ากากสุภาพบุรุษที่เคยเห็นมาตลอด ชายหนุ่มจะซ่อนตัวตนอีกด้านเอาไว้อย่างแยบยล

อีกด้านที่ทำเธอใจสั่นมากกว่าสี่ปีที่ผ่านมาเสียด้วยซ้ำ... 

เขาเรียกร้องหนักหน่วงทว่าแฝงอารมณ์อ่อนหวาน กลิ่นน้ำหอมนุ่มลึกที่ไม่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วทุกปลายประสาท มอมเมาเธอให้ไม่อยากคิดอะไรมากกว่าทำความรู้จักกันในทุกๆ ซอกมุม   

หัวใจแป้งหอมเต้นแรงขึ้นกว่าปกติ ริมฝีปากอุ่นกำลังพร่างพรมจุมพิตไปตามพวงแก้ม ซอกคอระหง มือร้อนผ่าวลูบผ่านสะโพกผายมาบดคลึงเนินทรวง เผลอเพียงครู่กระดุมเดรสสีขาวผ่องถูกปลดโดยไม่รู้ตัว...

รู้อีกทีใบหน้าหล่อคมก็เคลื่อนลงมองเนินสล้าง นิ้วแกร่งเกี่ยวขอบบ‍ราเซียร์ลูกไม้จนเผยลึกถึงปลายยอดสีหวาน และทำเธอหายใจติดขัดด้วยความประหม่า 

“สวย”

แป้งหอมแทบอยากฝังร่างลงกับเตียงนุ่ม อดกลัวไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะได้ยินเสียงไหวสั่นรุนแรงในอกข้างซ้าย แต่เพียงเสี้ยวนาทีสั้นๆ ก็ถึงกับสะท้านวาบไปทั้งกาย

“อ๊ะ!” เธอซ่านสยิวไปกับการครอบครองของโพรงปากอุ่น จิกดึงผ้าปูที่นอนจนยับย่น และไม่คิดเลยว่าลิ้นร้ายคลอเคล้าเพียงจุดเดียว ไฟปรารถนาจะลามไล้ไปถึงใจกลางซอกขา “อื้อ... ลุง”

เนื้อตัวแป้งหอมบิดเร่าด้วยความกำหนัด ต่างจากคิณณ์ที่มันเขี้ยวสรรพนามแสลงหูของลูกแกะใต้ร่าง ไม่สิ... ต่อให้ขาวนุ่มนิ่มทั้งตัว เขาก็เชื่อว่าเป็น ‘จิ้งจอกน้อย’ จำแลงมากกว่า 

“เด็กดื้อ”

“คะ?”

คิณณ์ปราบพยศจิ้งจอกน้อยในคราบลูกแกะด้วยการสลับไปจัดการยอดทรวงอีกข้าง ดูดเลียอย่างชำนิชำนาญจนเธอเหมือนตกลงในหลุมพรางเร้นลับ ต้องมนตร์อันวาบหวามจากลิ้นและโพรงปากอุ่น ไม่ต่างจากฝ่ามือร้อนๆ ที่ลูบผ่านต้นขาเนียนละเอียดมาถอดร่นแพนตีสีหวาน

ทั้งๆ ที่อยากหักห้าม เนื้อตัวกลับอ่อนเปลี้ยจนไม่รู้แล้วว่าเมาไวน์หรือเมาชายหนุ่มตรงหน้า ปราการชิ้นน้อยหลุดพ้นไปทางปลายเท้าในนาทีต่อมา และเมื่อเขาค่อยๆ ลากริมฝีปากไปทางหน้าท้องเรียบเนียน แป้งหอมก็เสียวปลาบในทุกๆ ครั้งที่อีกฝ่ายงบงับ ประทับรอยเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

เรียวขาคู่งามถูกชายหนุ่มขยับออกราวกับสูญเสียการควบคุมตัวเองไปหมดสิ้น กลายเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อยๆ ที่เขาคอยชักนำให้ทำตามใจ กระทั่งใบหน้าหล่อคมขยับลึกถึงใจกลางลำตัว สติสตังที่หลุดลอยไปแสนไกลก็ค่อยๆ หวนคืน  

“ละ...ลุงจะทำอะไรหนู?”

ประกายตาคู่งามวูบไหว พยายามกระถดกายถอยห่างจากริมฝีปากซุกซนที่กำลังขบงับต้นขาขาวนวล ติดที่มือแกร่งจับยึดไว้อย่างมั่นคง คนตัวเล็กจึงไม่อาจหลบเร้นไปทางไหนง่ายๆ และไม่รู้เนื้อรู้ตัวสักนิดว่าผิวกายหอมละมุนราวกับแป้งเด็กนั้นเย้ายวนต่อหัวใจคิณณ์แค่ไหน

นักล่าหนุ่มอยากซึมซับรสชาติเธอในทุกๆ ซอกมุม โดยเฉพาะตรงกลีบดอกไม้สีชมพูระเรื่อที่กำลังฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำหวาน

“น่าเลียมาก”  

+ + +

อ๋อยยย แด๊ดดี้ขาาา เบาได้เบาน้าาา >////////< 

ถ้าอ่านแล้วชอบ ฝากกดเข้าชั้น + กดหัวใจ + คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรต์บ้างน้าาา ขอบคุณที่แวะมาติดตามผลงานค่ะ เยิฟฟฟฟ