บทที่ 3 ผิดฝาผิดตัว

เปลือกตาบางขยับขึ้นช้าๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านวิลลาหรู แป้งหอมครางอื้ออึงในลำคอพลางขยับซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หัวใจพองฟูจนแทบจะระเบิดออกมา เพราะไม่คิดเลยว่าแทนไทจะพาเธอข้ามเส้นความสัมพันธ์แบบก้าวกระโดดและเร่าร้อนเพียงนี้  

นี่เธอใจง่ายไปไหมนะ?

จริงๆ แล้วตอนเขาวางตัวเป็นสุภาพบุรุษก็อบอุ่นละมุนหัวใจเหมือนชายในฝัน ทว่าตอนเขาเปิดเผยด้านมืดที่ซุกซ่อนเอาไว้ ความร้ายกาจดุดันของเขากลับกลายเป็นเสน่ห์แบบดิบๆ ที่น่าค้นหา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาล่อลวง เรียกร้อง และรุกราน ทุกๆ สัมผัสเอาแต่ใจของเขาทำให้แป้งหอมรู้สึกเหมือนเป็นตัวเองเป็นที่ปรารถนา 

เป็นคนที่เขาอยากยึดครองไว้ข้างกายไม่ห่าง

รอยยิ้มแห่งความสุขเคลือบริมฝีปากอิ่ม ร่างอ้อนแอ้นเบียดกระแซะกายเข้าหาอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเธอไว้แนบอก ซึมซับกลิ่นน้ำหอมนุ่มลึกปนกลิ่นกายชายหนุ่ม และรู้สึกว่าการแสดงออกของเขาเมื่อคืนน่าหลงใหลกว่าสี่ปีที่ผ่านมามากมาย

แป้งหอมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม อยากรู้ว่าแทนไทตอนหลับจะน่ามองแค่ไหน แต่ใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวโตๆ ที่นอนปิดเปลือกตาสนิทอยู่แนบกายกลับทำเอาเช้าอันสดใสของเธอเหมือนมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจทันที 

เฮ้ย!

แป้งหอมลุกพรวดขึ้นนั่งพลางกระชับผ้านวมแน่นตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตเบิกกว้างไม่ต่างจากสมองที่กำลังหมุนคว้าง อาการเมาค้างหรืออยากจะนอนอ้อยอิ่งกระเจิงหายหมดสิ้น ก่อนจะขยี้ตารัวๆ พลางเพ่งมองคนข้างกายอีกครั้ง

สันกรามกรอบหน้าเขาคล้ายแทนไทมากๆ ก็จริง แต่ริมฝีปากหยักลึก จมูกโด่งเป็นสันนูน และเปลือกตาที่ปิดสนิทนั้นตอกย้ำว่าเป็นคนละคนกันอย่างชัดเจน เขาน่าจะอายุมากกว่าแทนไทเป็นสิบๆ ปีเลยมั้ง

มวลความสุขฟูฟ่องในใจแตกสลายเป็นผุยผง เหลือเพียงความสับสนว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร มานอนอยู่ข้างๆ เธอได้ยังไง หรือว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในพูลวิลลาหลังนี้...

ไม่ใช่แทนไทมาตั้งแต่ต้น!

‘คิดจะอ่อยฉันด้วยวิธีนี้... แน่ใจแล้ว?’

แก้มใสแทบปริแตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าตัวเองเผลอวิ่งดุ๊กดิ๊กๆ เข้ามาในพูลวิลลาใครก็ไม่รู้ แถมยังมัวแต่อายจนก้มหน้าก้มตา...สารภาพรักผิดคน!

“ฮื่อออ...”

ตอนนั้นก็รู้สึกว่าคำพูดเขาคุกคามแปลกๆ น้ำเสียงแตกต่างจากลุงรหัสที่คุ้นชิน ทว่ารสจูบอันเร่าร้อนกลับมอมเมาเธอไม่ต่างจากน้ำเมาที่วนเวียนในกระแสเลือด สมองขาดการไตร่ตรองแยกแยะ และปล่อยให้หัวใจที่แอบซุกซนมาตลอดลอยละล่องตามการชักนำง่ายดาย

แป้งนะแป้ง! เมาจนสติพังขนาดนั้นได้ยังไง

นาทีนี้เธอนึกอยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน ทว่าความรู้สึกแสบนิดๆ ‘ตรงนั้น’ ก็ตอกย้ำความจริงน่าแสลงใจ พายุอารมณ์แห่งความหวามไหวที่ชายแปลกหน้าสาดซัดยังตราตรึงในสมอง ไม่ต่างจากเสียงกระซิบกระเส่าข้างใบหู    

‘เรียกแด๊ดดี้สิ’

แป้งหอมเม้มปากแน่น หน้าร้อนผะผ่าวยามมองแผงอกล่ำสันของ ‘แด๊ดดี้’ ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ สติสตังแตกพ่ายก่อนจะรีบมองหาเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ข้างเตียง และรีบคว้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำเพื่อหนีไปให้พ้นๆ จากพูลวิลลาอันตราย เพราะอดกลัวไม่ได้ว่าหากชายหนุ่มรู้สึกตัวขึ้นมาจะจับเธอกลืนกินซ้ำๆ เหมือนเมื่อคืน

ฉวยโอกาสที่สุดเลย! 

+ + +

โถลูกกก 555555555+ หนีไปตั้งหลักก่อนค่อยว่ากัน 

ฝากเอ็นดูยัยแป้งของคุณคิณณ์ด้วยนะคะ ><