ข้อมูลเบื้องต้น

【ชีวิตประจำวันยุค 70 / ฟาดฟันพวกสวะ / มิติเก็บของกักตุนเสบียง, คุณหนูตัวแสบจอมเอาแต่ใจ × หนุ่มทึ่มหน้านิ่งผู้ปากไม่ตรงกับใจ】

ก่อนตาย 'อันหมิ่น' เพิ่งรู้ความจริงว่าตัวเองเป็นเพียงตัวประกอบหญิงสุดรันทดในนิยาย ที่ถูกคนทั้งครอบครัวสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัว ชาติที่แล้วเธอถูกพ่อสารเลวและแม่เลี้ยงล้างสมอง ถูกแฟนหนุ่มที่นอกใจและน้องสาวต่างแม่จอมแอ๊บแบ๊วปอกลอกทรัพย์สินนับล้านไปจนเกลี้ยง ท้ายที่สุดก็ต้องจบชีวิตด้วยการแขวนคอตาย

แต่เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาก่อนวันจดทะเบียนสมรส อันหมิ่นก็จัดการเตะโด่งแฟนหนุ่มสารเลวทิ้ง แล้วขนของย้ายทรัพย์สินหนีกลางดึก แม้แต่ผ้าม่านก็ไม่เหลือทิ้งไว้ให้คนบ้านนั้น! มิติวิเศษที่ตื่นขึ้นมาเต็มไปด้วยข้าวของเงินทองกองเป็นภูเขา เธอคว้าตั๋วรถไฟแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนืออันห่างไกล

คุณป้าห่างๆ จับมือเธอร้องไห้ เพราะด้วยปัญหาเรื่องภูมิหลังครอบครัวของเธอ คุณป้าจึงจำเป็นต้องหาใครสักคนที่สามารถปกป้องดูแลอันหมิ่นให้ได้

'เหลียงอี้' ผู้ได้รับจดหมายแนะนำตัวขมวดคิ้ว "คุณหนูจากในเมืองงั้นเหรอ?" เขาเกลียดที่สุดก็คือพวกผู้หญิงบอบบางอ่อนแอ ที่เอะอะก็พูดจาออดอ้อนฉอเลาะ

แต่ทว่าทันทีที่ได้เห็นหน้า เธอกลับทำให้เขาถึงกับเหม่อลอย... ชุดเดรสกระโปรงลายดอกไม้รัดเอวคอดกิ่ว ภายใต้หน้าม้าดัดลอนคือดวงตากลมโตสุกใส นี่มันคุณหนูแสนสวยที่หลุดออกมาจากโปสเตอร์ชัดๆ!

"ซักผ้าทำกับข้าวเป็นไหม?"

"เป็นแต่เอาเงินเดือนคุณไปซื้อชุดสวยๆ ใส่ค่ะ"

"จะปรับตัวเข้ากับชีวิตที่ตะวันตกเฉียงเหนือได้เรอะ? เหอะ"

"คุณก็ต้องสอนฉันก่อไฟในเตาก่อนสิ"

เอาเถอะ... นี่มันคุณหนูผู้ไม่เคยหยิบจับงานบ้านงานเรือนของแท้ เหลียงอี้เคยคิดว่าตัวเองจะไม่มีทางแต่งงานกับอันหมิ่นเด็ดขาด แต่ใครจะไปรู้ว่าหลังแต่งงาน กลับเป็นเขาเองที่สปอยล์และตามใจเธอจนเสียคน

หลายปีต่อมา อันหมิ่นใช้นิ้วจิ้มกล้ามท้องแน่นตึงของสามี "ตอนที่เจอฉันครั้งแรก คุณคิดอะไรอยู่เหรอ?"

เหลียงอี้รวบตัวเธอเข้ามากอด ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง "คิดว่า... อยากรังแกให้เธอร้องไห้"