چپتر 434: اپیزود ۸۲ – خدای بیرونی (۲)
چپتر 434: اپیزود ۸۲ – خدای بیرونی (۲)
تلخیای شبیه به عصاره جوشانده جینسینگ قرمز در دهانم پخش شد. ناخودآگاه ملچملوچی کردم که باعث شد صدای آشنایی به گوشم برسد.
«ها؟ انگار داره بهوش میاد. اینم بریز توش.»
یک نفر بهزور پلکهایم را باز کرد و مادهای شبیه به قطره چشم روی کره چشمهایم ریخت و باعث شد حس سرمای شدیدی پخش شود و در یک چشمبههمزدن حواسم سر جایش بیاید.
پنجره سیستم
[بهدلیل مصرف انواع جدید اکسیر، سرعت بهبودی بدن تجسد شما افزایش یافته است.]
بیناییام برگشت و دیدم که به شکم یک اسب تکیه دادهام. اسب اژدهای سفیدِ تانگ سانزانگ، یعنی همان اژدهای کایمرا، با نارضایتی شیهه کشید و به من زل زد.
«اوه، بیدار شد!»
دیدم که چهرههای پر از نگرانی لی گیلیونگ و شین یوسونگ روشن شد. لی جیهه هم که داشت پلکهایم را بهزور باز نگه میداشت، نیشخند زد.
«هی، وقتی اونقدر ضعیفی که نمیتونی حتی سوار اتوبوس بشی، باید باهات چیکار کنیم؟»
«اهم، اهم. تو قراره به اربابت خدمت کنی، پس اصلاً خوب نیست که اینقدر ضعیف باشی، میدونی؟»
پسرک دستهایش را به کمرش زد و سرفه الکیای کرد. لبخند تلخی زدم و سعی کردم نیمتنهام را بالا بکشم که شین یوسونگ کمکم کرد.
«واقعاً حالت خوبه؟ یهو غش کردی...»
«به لطف همهتون حالم بهتره. راستی، این اکسیرها...»
به باقیمانده اکسیرهای مختلفی که دورم بود نگاه کردم. چندتایی از آنها برایم ناآشنا بودند، اما یکی از آنها را شناختم.
قطره چشمی در یک بطری مایل به قرمز بود که «شیره سه گل و نه میوه» نام داشت و یکی از گنجینههایی بود که در سفر به غرب پیدا میشد و میشد با شکست دادن پادشاه دیو باد زرد به دستش آورد.
تا حدی از این موضوع دستپاچه شدم و از بچهها پرسیدم: «...شما این رو روی من استفاده کردین؟»
برای لحظهای، فکر کردم میتوانم چهره یو سانگا را در لبخند درخشان شین یوسونگ ببینم.
«شیره سه گل و نه میوه». فقط با ریختن مقداری از آن در چشم، انرژی بدن بازیابی میشد و قدرت بینایی گسترش مییافت.
پنجره سیستم
[تعدادی از داوران از این تلاش برای بازتاب اثر اصلی راضی هستند!]
پنجره سیستم
[۱۰ امتیاز اضافی اعطا شد!]
در واقع، در داستان اصلی هم سون ووکونگ کسی بود که در نهایت از «شیره سه گل و نه میوه» استفاده کرد. با این حال... فکر اینکه آنها با میل خودشان آیتمی را روی من مصرف کردند که میتوانستند برای خودشان استفاده کنند، باعث شد به دلایلی احساس عذاب وجدان کنم.
حس کردم مچ دست راستم در حال بیحس شدن است، بنابراین نگاهی به آن انداختم، اما فقط اتفاق نسبتاً وحشتناکی را دیدم که داشت آنجا رخ میداد.
«تو هم دقیقاً مثل همون عوضی ضعیفی. مشکل بدن تجسدت چیه؟»
یو جونگهیوک در حالی که نبضم را میگرفت، مچ دست راستم را با چنان نیرویی نگه داشته بود که انگار میخواست مثل یک بادکنک آن را بترکاند. حالا که به آن فکر میکردم، این مرد بعد از لی سولهوا بهترین مهارتهای پزشکی را در گروه ما داشت.
در حالی که به بررسی وضعیتم ادامه میداد، اخم غلیظی کرد. «حتی یه رگ خونی تو اندامهای داخلیت سالم نیست. اینکه اصلاً تونستی تو این سناریو شرکت کنی یه معجزهست.»
«...که اینطور.»
«خیلی نادره که یه صورت فلکی به همچین وضعیتی بیفته. کسی داره تعقیبت میکنه؟»
با کمی تعجب به او نگاه کردم.
امکان نداشت این را از روی نگرانی پرسیده باشد، پس... با دیدن اینکه چطور از چند لحظه پیش با دست آزادش [شمشیر دیو آسمانی تاریک] را محکم گرفته بود، کموبیش میتوانستم بفهمم قصد دارد چه کار کند.
«نه، اینطوری نیست. فقط نیاز فوری به این "افسانه بزرگ" داشتم، برای همین وقت کافی برای بازیابی بدن تجسدم نداشتم.»
«اگه حتی برای یه ثانیه هم ثابت بشه که وبال گردن این گروهی، همون موقع کارت رو تموم میکنم.» یو جونگهیوک مچ دستم را مثل زباله رها کرد و از جایش بلند شد. «...اکسیرهای باارزشی رو هدر دادیم.»
یو جونگهیوک با قدمهای بلند دور شد و روی تختهسنگی در همان نزدیکی نشست تا دوباره [شمشیر دیو آسمانی تاریک] را صیقل دهد. این شمشیر قبلاً یک بار شکسته بود، بنابراین دوام آن باید تا الان خیلی افت کرده باشد.
لی جیهه که داشت این صحنه را تماشا میکرد، به من گفت: «استاد من، نه وایسا، برادر ارشد من واقعاً خفنه، مگه نه؟ با وجود اینکه این حرفها رو میزنه، ولی خودش اولین نفری بود که پیشنهاد داد روی تو اکسیر استفاده کنیم.»
...اون یو جونگهیوک این کار رو کرد؟
هر چقدر هم که به آن فکر میکردم، نمیتوانستم درکش کنم. حتی اگر من «کیم دوکجا» بودم و نه «ناظر نور و تاریکی»، او باز هم چنین کاری نمیکرد...
– اونقدرها هم که فکر میکنی سنگدل نیست.
صدای کوفته [۹۹۹] را شنیدم که بهآرامی به گوشم رسید.
⸢«هنوزم باور داری که میتونی کسی رو فقط از طریق چند خط متن تو چند تا چپتر درک کنی؟»⸥
[۹۹۹] همین چند وقت پیش این را به من گفته بود.
حق با او بود. با اینکه میدانستم حرفهایش درست است، اما مدام آنها را فراموش میکردم.
زندگی یک نفر همیشه فراتر از داستانی است که دربارهاش نوشته میشود.
⸢یو جونگهیوک همیشه پشتسر رفقایش بود.⸥
پاراگرافهای بیشماری در «راههای بقا» وجود داشت، اما آنها نمیتوانستند زمانی را که یو جونگهیوک زندگی کرده بود، بهطور کامل توضیح دهند.
نوبت سوم، چهارم، پنجم... او همیشه از فاصلهای مشخص به رفقایش نگاه میکرد. او آنجا میایستاد و از آنها محافظت میکرد و در برابر دشمنانشان قرار میگرفت.
⸢«یو جونگهیوک، تونستی از تمام چیزهایی که میخواستی محافظت کنی، محافظت کنی؟»⸥
او همیشه در محافظت از کسانی که باید از آنها محافظت میکرد، شکست میخورد.
با این حال، در همان نقطه باقی میماند.
خیلی احتمال داشت که حتی اگر میمردم و دوباره بیدار میشدم، هرگز نتوانم اعماق ارادهاش را بهطور کامل درک کنم.
شین یوسونگ به سمت یو جونگهیوکی که در حال صیقل دادن تیغهاش بود، رفت.
«جونگهیوک آجوشی.»
با آن چشمهای بیتفاوت همیشگیاش به او نگاه کرد و دست کوچک دخترک روی گونهاش فشرده شد. با دقت بیشتر، میشد دید که پمادی کرممانند آنجا مالیده شده بود.
«...داری چیکار میکنی؟»
«تکون نخور وگرنه عفونت میکنه، میدونی. آه، سرت رو برنگردون!»
«حتی بدون مالیدن همچین چیزهایی...»
حالت چهره یو جونگهیوک طوری در هم رفت که انگار جانور وحشی و درندهای بود که داشتند قلقلکش میدادند.
تنها نام یک نفر کافی بود تا جلوی او را بگیرد که از جایش نپرد و نرود.
«میدونی، سولهوا اونی ازم خواست این کار رو بکنم. گفت آجوشی به اینجور چیزها اهمیت نمیده، برای همین یکی باید به خاطرش حواسش به این چیزا باشه.»
نام لی سولهوا باعث شد شانههایش بهطرز چشمگیری تکان بخورد. به نظر میرسید برای مدت طولانی در مورد تصمیمش مردد است، اما بعد، با معذب بودن دوباره روی تختهسنگ نشست. سپس با صدایی پرجذبه و بلند اعلام کرد: «تو ده ثانیه یا کمتر تمومش کن.»
شین یوسونگ ریز خندید و سرش را تکان داد و با انرژی شروع به مالیدن پماد روی تمام بدنش کرد. لبهایش مدام میپرید، اما سعی نکرد جلوی او را بگیرد.
زخمهای روی بدنش پس از کشیده شدن دستهای دخترک روی آنها، با سرعتی محسوس التیام یافت.
همانطور که انتظار میرفت، پماد فوقالعاده لی سولهوا واقعاً چیز دیگری بود. در داستان اصلی، [سازنده تولید انبوه] حتی پماد او را وارد میکرد و بهعنوان یک محصول آرایشی میفروخت. اسمش چه بود؟ «کرم افسانه سفید خالص» یا یک همچین چیزی؟
«قلقل، فیس...»
بعد از مدتی، گوشهایم صداهای نامفهومی را شنید، بنابراین به کنارم نگاه کردم تا ببینم چه خبر است، که لی گیلیونگ را با آن چشمانِ بهاصطلاح شعلهورش دیدم.
پسرک طوری که انگار ناگهان لوچ شده باشد، با سرعت نگاهش را بین یو جونگهیوک و شین یوسونگ رد و بدل میکرد.
...اوهو؟
در نهایت، طوری که انگار درباره چیزی تصمیمش را گرفته باشد، با قدمهای محکم به سمت جایی که آن دو نفر بودند راه افتاد.
«هی، شین یوسونگ!»
صدای او باعث شد یو جونگهیوک و شین یوسونگ همزمان به عقب و به او نگاه کنند. لی جیهه خودش را به کنارم رساند و با چهرهای حاکی از رضایت، سرش را تکان داد. «بالاخره، گیلیونگ-آه. بیدار شدی.»
[قاضی، «جانشین شاکیامونی»، از این تانگ سانزانگهای جوان خوشش میآید.]
[بخشی از مخاطبان از تماشای کارهای بامزه تانگ سانزانگها لذت میبرند.]
[۲۰ امتیاز اضافی اهدا شد.]
لی گیلیونگ در جایی که ایستاده بود به شدت تردید کرد؛ زیر آن حجم از توجه، قادر به انجام هیچ کاری جز باز و بسته کردن لبهایش نبود. او خودش این ماجرا را شروع کرده بود، اما حالت چهرهاش به وضوح نشان میداد که اصلاً نمیداند باید چه کار کند.
در نهایت، در حالی که صورتش مثل لبو سرخ شده بود، فریاد زد: «از این به بعد من پماد دوکجا هیونگ رو میزنم!»
انگار تازه فهمیده بود چه چیزی باید بگوید، با صدایی پیروزمندانه ادامه داد: «فهمیدی؟ از این به بعد تو مسئول اون مرتیکه دودی هستی!»
لی جیهه قبل از اینکه حتی متوجه شوم، به جلو دوید و پسگردنی محکمی به لی گیلیونگ زد. جای تعجب نداشت که پسرک با دماغ محکم به زمین خورد.
«آخه احمق، چرا اون وسط اسم کیم دوکجا رو آوردی؟!»
گوشش را نیشگون گرفت و او را بالا کشید تا حسابی نصیحتش کند.
در همین حین، شین یوسونگ ماجرا را تماشا کرد و سرش را تکان داد، و سپس به کارش یعنی مالیدن پماد برگشت.
یو جونگهیوک با معذب بودن گونهاش را نوازش میکرد، انگار نمیتوانست به کرم روی پوستش عادت کند...
⸢کیم دوکجا با لبخندی آرام، رخ دادن تمام اینها را تماشا کرد.⸥
[«دیوار چهارم» به تدریج در حال ضخیمتر شدن است.]
⸢گویی، داشت به منظرهای نگاه میکرد که در دوردست در حال وقوع بود.⸥
گوشی هوشمند داخل جیب داخلیام مشغول ساختن پاراگرافهایی برای خودش بود. در حالی که متنها بالا میآمدند، به همراهانم نگاه کردم و با خودم فکر کردم.
درسته، شاید من...
⸢شاید در آن لحظه، کیم دوکجا برای اولین بار دربارهی چیز خاصی تصمیمش را گرفت.⸥
تبدیل شدن به یک خدای بیرونی به تدریج سرعت گرفت. چیزی که زمانی ۷۱٪ بود، به زودی به ۷۵٪ رسید، و در یک چشم به هم زدن از ۸۰٪ گذشت.
اما وقتی به حدود ۸۵٪ رسید، ناگهان کاملاً متوقف شد.
همه اینها به لطف همراهانم بود که از من مراقبت میکردند.
«بیا، این رو بخور. اوه، این رو هم همینطور.»
انگار که با سرعت «عفونت» من نسبت عکس داشت، سرعت پاکسازی سناریوی همراهانم به تدریج شتاب میگرفت. همانطور که انتظار میرفت، تماشای ترکیب یو جونگهیوکِ سناریوی ۹۴ و لی جیهه باورنکردنی بود.
«برادر ارشد، اونجا!»
«پایینمون.»
همانطور که از شاگردان [شمشیرزنی شکافتن آسمان] انتظار میرفت، آنها در هماهنگی کاملی با یکدیگر بودند.
بیشتر دشمنان حتی قبل از اینکه بتوانند به ما نزدیک شوند یا نقشههای پلیدی علیه ما بکشند، از بین میرفتند. علاوه بر آن، آنها حتی برای سرکوب دشمنانمان به استفاده از سطوح قدرتی متوسل میشدند که از محدوده داستان اصلی فراتر میرفت.
پنجره سیستم
[میزان پیشرفت فعلی سفر به غرب: ۴۳٪]
[رتبه اتاق افسانه بهبود یافته است!]
[رتبه فعلی اتاق افسانه مربوطه، ۲۱اُم است.]
[قاضی، «آرهاتِ زرینتن»، از ظاهر فعلی خود بهعنوان یک دختر جوان و زیبای شمشیرزن خوشحال است.]
شین یوسونگ که حالا مثل من خودش را بیکار میدید، بدون اینکه مخاطب خاصی داشته باشد، زیر لب گفت: «خیلی خوب میشد اگه هیوون اونی و هیونسونگ آجوشی هم میتونستن باهامون بیان.»
به نظر میرسید که آن دو نفر این بار نتوانستهاند شرکت کنند.
لی هیونسونگ هنوز بیدار نشده بود. او وارد فاز نهایی [تبدیل فولادی] شده بود، بنابراین حدس زدم که برای مدت طولانی میخوابد. با این حال، نباید مشکلی برای جانش پیش بیاید.
در واقع مشکل اصلی مربوط به بعد از بیدار شدنش بود.
در هر صورت، فکر میکردم که با سرعت فعلی ما، این سناریو میتواند در کمتر از ده روز به پایان برسد.
و به این ترتیب، یک روز دیگر به پایان رسید و بعد روزی دیگر، و در نهایت، چهار روز گذشت.
پنجره سیستم
[میزان پیشرفت فعلی سفر به غرب: ۶۴٪]
[رتبه فعلی اتاق افسانه مربوطه، ۱۵اُم است.]
[تعداد زیادی از رقبا با نگاهی خصمانه اتاق افسانه مربوطه را زیر نظر دارند.]
تنها کاری که در آن چهار روز انجام دادم این بود که مفتسواری کنم، با خیال راحت بخوابم، با همراهانم درباره چیزهای بیاهمیت گپ بزنم و یک عالمه اکسیر مصرف کنم.
[بدن تجسد شما تا حد قابلتوجهی بهبود یافته است!]
[انرژی به تدریج در حال بازگشت به بدن تجسد شماست.]
...احساس میکردم گونههایم هم کمی چاقتر شدهاند.
در حالی که از این زندگی مرفه و راحت لذت میبردم، لی جیهه، شین یوسونگ و لی گیلیونگ همگی با چهرههایی راضی نگاهم میکردند.
...انگار کشاورزانی بودند که از چاق و چله شدن یک خوک احساس خوشحالی میکردند.
«بیا! این یکی رو هم بخور!»
«لطفاً، این رو بگیر.»
...اصلاً چرا از اینکه من این چیزها را میخوردم اینقدر خوشحال بودند؟
لی جیهه در کنارم در حالی که میخندید کمی شکایت کرد: «میگن اگه نمیتونی قرقاول گیر بیاری، بهجاش یه مرغ بگیر. منظورم اینه که، دیدن اینکه خوب غذا میخوری و سالمی حس خوبی داره. کاش اون یارو رو هم به همین دقتی که الان به تو میرسیم، تغذیه میکردیم.»
زمان همچنان به تیکتاک خود ادامه میداد.
«که-هوک! این هنوز تموم نشده، ژو باجیه!»
ما بارها با هان میونگاوه که نقشهای مختلفی بازی میکرد روبرو شدیم، و...
...حتی با یک یاور احتمالی با هویتی مبهم برخورد کردیم که ریشی وحشی داشت، انگار که «او» نوعی خدای تائوئیست یا یک همچین چیزی بود.
[همم، همم. من روح خدای این کوهستان هستم. مدتها پیش فهمیدم که شما در یک سفر شریف به سمت هند هستید. منتظر بودم تا به اینجا برسید که بتوانم کمی به شما کمک کنم...]
بچهها بر سر بهاصطلاح «روح خدا» که موهای بلوند روشن و ریشی کاملاً جعلی داشت، فریاد زدند.
«هایونگ اونی!»
«هایونگ هیونگ!»
<اپیزود ۸۲ – خدای بیرونی (۲)> پایان.