چپتر 450: اپیزود ۸۵ – دیوار نهایی (۱)
چپتر 450: اپیزود ۸۵ – دیوار نهایی (۱)
پنجره سیستم
[سناریوی اصلی نود و پنجم به پایان رسید!]
پس از پایان سناریو، فرزانه بزرگ و «خدایان بیرونی» در مرکز رودخانه تونگتیان دور هم جمع شدند تا جشن بگیرند.
پنجره سیستم
[کسانی که هویت «سیاهیلشکر» را در افسانه بزرگ ⸢سفر به غرب⸥ داشتند، اکنون آزاد شدهاند.]
خدایان بیرونی که تحت سرکوب مشترک <اداره> و <امپراتور> به بردههای سناریو تبدیل شده بودند، حالا داشتند آزاد میشدند.
[اوه اوه اوه اوه اوه اوه]
[شاهمیمونشاهمیمونشاهمیمون]
برخی از آنها حتی همانهایی بودند که از «توطئهگر پنهانکار» پیروی میکردند و با تأخیر به سناریو پیوسته بودند. و از آنجایی که مقام او ضعیفتر شده بود، پس از اینکه فرزانه بزرگ همتای آسمان بهعنوان یک خدای بیرونی جدید ظهور کرد، آنها بهطور طبیعی شروع به گرایش به سمت او کردند.
پنجره سیستم
[اکنون توزیع پاداش آغاز میشود!]
تجسدها با دیدن آیتمهای پاداش سناریوی نود و پنجم که از آسمان فرود میآمدند، لبخندهای عریضی بر لب نشاندند. اما متأسفانه برای آنها، این شادی دیری نپایید. نگاهشان خیلی زود به سمت گروه خاصی از تجسدها چرخید که در آنسو در حال دریافت آن انبار عظیم از پاداشها بودند.
«واو، اون...»
«باید به اون اتاق افسانه ملحق میشدم...»
آن گروه، <شرکت کیم دوکجا> بود. هر یک از آنها یک میلیون سکه بهعنوان پاداش فردی دریافت کردند و حتی برخی از آنها یادگارهای ستارهای <امپراتور> را نیز به دست آوردند.
از آنجایی که پاداشها طبق قوانین توزیع میشد، هیچکس در اینجا نمیتوانست از این روند شکایتی داشته باشد.
[سحابی <امپراتور> در حال اعتراض به عادلانه بودن سناریو به اداره است!]
نه، کسی بود که میتوانست اعتراض کند – آن کسی نبود جز خود میزبان، یعنی <امپراتور>.
البته که آنها از این واقعیت که پاداشهای سناریوی بزرگی که برای خودشان ترتیب داده بودند، به دست یک سحابی کوچک افتاده بود، احساس بیعدالتی میکردند.
[<جریان ستارهای> شکایت <امپراتور> را نادیده میگیرد.]
بخشی از صورتهای فلکی <امپراتور> نتوانستند خشم خود را کنترل کنند و در آستانه آزادسازی مقامهایشان بودند، اما ناگهان، شخص غیرمنتظرهای جلوی آنها را گرفت.
«لطفاً، دیگه کافیه. ما باختیم.» او بزرگترین تجسد <امپراتور>، فی هو بود. «اگه صورتهای فلکی درجه اسطورهای ما کارهای الانمون رو ببینن، چه فکری میکنن؟»
صورتهای فلکی درجه اسطورهای <امپراتور> در این سناریوی «سفر به غرب» شرکت نکرده بودند. آنها صرفاً از سناریوی نهایی در حال تماشای وقایع بودند.
«طوری رفتار کنید که باعث شرمساری و لکهدار شدن شرافتمون نشه.»
صورتهای فلکی <امپراتور> با شنیدن صدای قاطع تجسدشان، با تأخیر سرهایشان را پایین انداختند، در حالی که گونههایشان از خجالت سرخ شده بود.
کمی آنطرفتر، جونگ هیوون و لی جیهه در حال تماشای این منظره بودند.
«...غافلگیرکننده بود.»
«دقیقاً.»
تمام افراد بانفوذ از سحابیهای بزرگی که تا به حال با آنها روبهرو شده بودند، نمیخواستند پیروزی آنها را بپذیرند. اما این بار داستان فرق میکرد.
شاید او متوجه نگاههایشان شده بود، چرا که فی هو لبخند خجالتزدهای زد و به آن دو نزدیک شد.
«تجسد جونگ هیوون.»
جونگ هیوون منقبض شد و شمشیر فولادیاش را محکم در دست گرفت. او بهراحتی یکی از قویترین دشمنانی بود که تا به حال با آن روبهرو شده بود.
اما او با صدایی گرم شروع به صحبت کرد: «تجسد جونگ هیوون. نبرد این بارمون تأثیر عمیقی روی من گذاشت.»
«...اوه، باشه.»
«اگه در آینده فرصتی پیش بیاد، خیلی دوست دارم شما رو به چین دعوت کنم و به یه وعده غذای مفصل مهمونتون کنم.»
میشد گونههای کمی سرخشده را در میان خط ریشهای فی هو دید. لی جیهه قطعاً متوجه این موضوع شد و از طریق [انتقال صدا]، با تحسینی خالصانه به حرف آمد.
– ...واو. با اینکه دنیا به گند کشیده شده، بازم یه مرد مثل اون تونسته زنده بمونه.
جونگ هیوون با گیجی به او خیره ماند. در همین حین، فی هو جرئت نمیکرد با نگاهش روبهرو شود و کمی بیقرار بود.
لی جیهه بهآرامی با آرنج به پهلوی جونگ هیوون زد.
– اونی، داری چیکار میکنی؟؟ اون احتمالاً بین تمام مردایی که تا حالا دیدیم بهترینشونه، میدونی؟ البته که از نظر قیافه خیلی پایینتر از استاد منه، ولی بازم...
جونگ هیوون با لحنی مؤدبانه، انگار که یکی از اساتید موریم باشد، جواب داد: «متأسفم، اما... من تصمیم گرفتم زندگیم رو وقف شمشیر کنم، بنابراین...»
«برای منم همینطوره.»
«...ببخشید؟»
«دوست دارم شما رو به چین دعوت کنم تا تمام شب رو درباره راه و روش شمشیر با هم تبادل نظر کنیم.»
چشمان فی هو در حالی که سخنرانی طولانیاش را شروع میکرد با اشتیاق میسوخت، که باعث شد جونگ هیوون برای لحظهای احساس انزجار کند. او نگاهی به کنارش انداخت و لی جیهه را دید که تا همین چند لحظه پیش با چشمانی درخشان او را تشویق میکرد، اما حالا با درماندگی سرش را تکان میداد. اگر تمام اینها چیزی جز سوءتفاهمِ آنها نبود، که هیچ، اما اگر اینطور نبود، ممکن بود در آینده اتفاق نسبتاً دردسرسازی بیفتد.
تسو-چوچوچوت...
حامی او دیگر نمیتوانست این صحنه را تماشا کند و در ادامه صدای حرکت او به گوش رسید.
[صورت فلکی «قاضی شیاطین آتش (اوریل)» در حال...]
«مشکلی نیست، اوریل. لطفاً آروم باش.»
اگر اوریل بیدلیل در اینجا دخالت میکرد، ممکن بود اخگرهای رو به خاموشیِ جنگ دوباره شعلهور شوند. اگر دست خودش بود، احتمالاً همین حالا با او تن به تن میجنگید و مشکل را در نطفه خفه میکرد، اما نگاه صورتهای فلکیِ اطراف روی آنها قفل شده بود، بنابراین...
«متأسفم، من همین الانشم...»
درست وقتی به اینجای حرفش رسید، شمشیر فولادی که در دست داشت ناگهان شروع به لرزیدن کرد. لی هیونسونگ به این شمشیر تبدیل شده بود. با این حال، به دلایلی، جونگ هیوون کمی احساس رنجش کرد.
چرا این شمشیر نمیتوانست یک شمشیر سخنگو باشد؟
«این دیگه چه کوفتیه؟ برو کنار!»
در کمال تعجب، کسی که به کمکش آمد، هان سویونگ بود. معلوم نبود کِی وارد سناریو شده است، اما با این حال، او فی هو را کنار زد و در حالی که با چشمانش اطراف را میپایید، وارد شد و سؤالی پرسید.
«کیم دوکجا کجاست؟»
...کیم دوکجا؟
جونگ هیوون نگاهش را به سمت بدن تجسد خاصی که روی پشتش افتاده بود، چرخاند.
فی هو با چشمانی ناراضی به مهمان ناخوانده، هان سویونگ، خیره شد. جونگ هیوون نگاهش را بین او و کیم دوکجا که روی پشتش بود جابهجا کرد و ناگهان ایده خوبی به ذهنش رسید.
«سرورم!»
انگار که داشت «مسابقه پرچم» را بازسازی میکرد، بهسرعت کیم دوکجا را در آغوش گرفت و با صدایی پرشور فریاد زد.
«سرورم، حالتون خوبه؟؟»
بدن تجسد رنگپریدهاش بیحال در آغوش او افتاد و کمی تکان خورد.
«اوه، پادشاه من!»
حالا همه داشتند به او نگاه میکردند. فک لی جیهه کمی افتاده بود، در حالی که هان سویونگ مات و مبهوت به نظر میرسید.
و اما فی هو...
«آه...»
طوری به نظر میرسید که انگار حالا همهچیز را فهمیده است.
«میفهمم، تجسد جونگ هیوون. پس قضیه از این قرار بود...»
نگاهش از جونگ هیوون، هان سویونگ و لی جیهه گذشت، تا اینکه در نهایت روی صورت کیم دوکجا نشست. او دزدکی لبش را گاز گرفت. مانند یک سیاهیلشکر تراژیک که به قهرمانِ برگزیده حسادت میکند، بهآرامی سرش را پایین انداخت و چرخید تا آنجا را ترک کند.
لی جیهه که در حال تماشای این صحنه بود، دوباره یک [انتقال صدا] برای جونگ هیوون فرستاد.
– حالا دیگه همهچیز مرتبه، اونی. اون رفت. هرچند به نظر میرسه دچار یه سوءتفاهم عجیب و غریب شده.
با این حال، جونگ هیوون متوقف نشد.
«سرورم! بیدار شید! سرورم! اگه بیدار نشید، میکشمتون!»
شترق! شترق! شترق! شترق!!
گونه چپ کیم دوکجا پس از اینکه کف دست او مدام به آنجا برخورد میکرد، شروع به ورم کردن کرد.
هان سویونگ با چهرهای نهچندان تحتتأثیر قرار گرفته به او خیره شد و پرسید: «...داری چیکار میکنی؟»
«انتقام.»
او با پذیرش سر تکان داد و جای جونگ هیوون را گرفت تا گردن کیم دوکجا را بچسبد و او را بهشدت تکان دهد.
«هی، تو.»
«...»
«بهت نگفته بودم خودم یه لقب جدید برات میسازم؟ اما نتونستی صبر کنی و خودت رفتی یکی دیگه گرفتی، نه؟»
«...»
«داشتی به روایتم گوش میدادی؟ اون قسمت آخرش رو شنیدی؟ چطور بود؟ میتونی اعتراف کنی، احمق. میدونم که اشکت دراومده بود. مگه نه؟»
کیم دوکجا هنوز پاسخی نمیداد. هان سویونگ اخم غلیظی کرد و شروع به سیلی زدن به گونهی دیگر او کرد که هنوز ورم نکرده بود.
شین یوسونگ دیگر نتوانست این صحنه را تماشا کند و با عجله به سمتشان دوید. «دارین چیکار میکنین؟!»
«نگران نباش، هنوز نفس میکشه. نمرده.»
با وجود این همه سر و صدا، هیچ نشانهای از بیدار شدن در او دیده نمیشد. همین باعث شد نظرات بین گروه به دو دسته تقسیم شود.
«احتمالاً عمداً بیدار نمیشه. خودش میدونه که مقصره.»
«منطقیه. در این صورت، نظرتون چیه بذاریم چنان درد غیرقابلتحملی رو بچشه که...»
«یه کم زیادهروی نمیکنین؟!»
این وضعیت پنج دقیقه دیگر ادامه یافت. اما حتی بعد از گذشت ده دقیقه دیگر هم هیچ نشانهای از به هوش آمدن در او دیده نشد. اینجا بود که چهرههای گروه نیز جدی شد.
«...اینجا چه خبره؟»
در نهایت، گروه مجبور شد به دنبال کسی بگردد که بتواند این وضعیت را برایشان توضیح دهد. آن شخص یو جونگهیوک بود که بیهوش کنار کیم دوکجا افتاده بود.
«هی، یو جونگهیوک! چشمات رو باز کن! چرا این کیم دوکجای احمق بیدار نمیشه؟!»
شترق! شترق! شترق! شترق!!
گونهی سفتتر او به این راحتیها مثل گونهی کیم دوکجا ورم نمیکرد. چقدر به همین منوال گذشت؟ چشمان یو جونگهیوک کمی از هم باز شد.
«من یو جونگهیوک هستم...»
«لعنتی، این یکی دیگه چش شده؟»
او مانند یک بیمار روانی، مدام همین حرف را تکرار میکرد.
یو سانگا با تأخیر وارد شد و جلوی هان سویونگ را گرفت. «لطفاً اینقدر جونگهیوک-شی رو اذیت نکن. خاطراتش به خاطر افسانه به هم ریخته، برای همین احتمالاً الان تو حال خودش نیست.»
«سانگا اونی!»
گروه با تأخیر و با شادیِ تجدید دیدار جان تازهای گرفت و دور یو سانگا جمع شد. اکنون حس و حال متفاوتی از بدن تازه تناسخیافتهی او ساطع میشد.
هان سویونگ این تغییر را بررسی کرد و با پوزخندی پرسید: «شنیدم که حالا شدی "جانشین شاکیامونی"، ولی سرت رو نتراشیدی.»
«میدونی، این روزها ادیان هم تا حدی روی مد پیش میرن.»
«خوش برگشتی. یه کم دیر کردی، ولی بازم.»
«سخت بود که دقیقاً بهموقع و قبل از اینکه برامون دردسر درست کنی برگردم، ولی تونستم.»
«...من اونی نیستم که داره دردسر درست میکنه. کار این پسرهست.»
یو سانگا شانههایش را بالا انداخت و دستش را به سمت کیم دوکجای بیهوش دراز کرد. درست در همان لحظه، «هدبند فشردهکننده» روی سرش شروع به ساطع کردن درخشش روشنی کرد.
جونگ هیوون با رضایت سر تکان داد. «فکر خوبیه. حدس میزنم حالا دیگه نتونه فرار کنه.»
«...مایه تأسفه، ولی به نظر میرسه که همین الان هم فرار کرده.»
«ها؟»
«روحش به بدنش برنگشته.»
نخ بسیار نازکی از هدبند روی سر کیم دوکجا تا آسمانِ بالا امتداد یافته بود. به نظر میرسید به جایی متصل است. یو سانگا انتهای این نخ را بررسی کرد و گفت: «اما نگران نباشید. زیاد دور نشده. و به نظر نمیرسه که با میل خودش هم رفته باشه.»
با میل خودش نرفته بود؛ معنی پشت این کلمات کاملاً واضح بود.
هان سویونگ با عجله به اطراف نگاه کرد و پرسید: «"توطئهگر پنهانکار" کجا غیبش زد؟!»
منظرهی پورتال ابعادی با سرعت زیادی از مقابلم میگذشت.
همهچیز در یک چشمبههمزدن اتفاق افتاد. لحظهای که [دیدگاه خواننده دانای کل] را غیرفعال کردم، چیزی روحم را چنگ زد و تا به خودم بیایم، داشتم به همراه «توطئهگر پنهانکار» از درون این پورتال میپریدم.
در حالت عادی، چنین چیزی غیرممکن بود. اما این بار یک مورد خاص محسوب میشد.
پنجره سیستم
[شما در پایبندی به «پیمان وجود» شکست خوردید.]
پنجره سیستم
[روح شما موقتاً به قراردادِ پیمان وجود گره خواهد خورد.]
پنجره سیستم
[پیمانکارِ شما برای ۲۴ ساعت آینده، مالکیت حقوق روح شما را در اختیار خواهد داشت.]
به پیامهایی که در هوا ظاهر میشدند نگاه کردم و خندهی توخالیای سر دادم.
– روحمم خبر نداشت که میشه از [پیمان وجود] اینطوری استفاده کرد.
[پیمان وجود] – در طول مدت سناریو با <شرکت کیم دوکجا> تماس نگیرم یا هویتم را فاش نکنم.
این تنها چیزی بود که در طول سناریو نتوانستم به آن پایبند بمانم.
از آنجا که محتوای سناریو در اواسط کار تغییر کرد، فکر میکردم جایی برای اختلاف نظر وجود داشته باشد، اما به نظر میرسید <جریان ستارهای> در نهایت قضاوت کرده بود که من خلاف پیمان عمل کردهام.
– میخوای من رو بکشی؟
«توطئهگر پنهانکار» که اکنون به شکل یک پسر درآمده بود، از سر تا پا در فوران جرقههای قدرتمندی احاطه شده بود. حس کردم یو جونگهیوکهای بیشماری از درون افسانهاش به من خیره شدهاند. اما هیچ خصومتی از آن احساس نکردم.
او مشخصاً قصد نداشت مرا بکشد.
درست همانطور که یو جونگهیوک قبلاً نظر داده بود، اگر این مرد مرگ مرا میخواست، تا الان فرصتهای متعددی برای این کار داشت.
مدت کوتاهی نگذشت که پورتال بسته شد. مقصد ما آشنا بود. جنگلی پوشیده در تاریکیِ انبوه.
آنجا جنگل نگای بود، خانه «توطئهگر پنهانکار».
[[برو داخل.]]
با این کلمات، روحم به درون چیزی مکیده شد.
پلک زدم و چشمانم حرکت کرد. با این حال، نه دست داشتم و نه پا. در عجب بودم که اینجا چه خبر است و به اطراف نگاه کردم، اما فقط توانستم تصویر خودم را در آینه روی دیوارِ نزدیکم پیدا کنم.
...من حالا یک کوفتهی کوچک موریم شده بودم.
به نوعی، این حس به من دست داد که این همان بدنی بود که [۹۹۹] قبلاً از آن استفاده میکرد.
«کوفته شدن چه حسی داره؟!»
مطمئن نیستم کِی پیدایشان شد، اما خب، گروه خشمگینی از یو جونگهیوکهای کوما به سمتم هجوم آوردند و شروع به لگد زدن به من کردند. خوشبختانه، چون همهشان کوما بودند، آنقدرها هم درد نداشت.
خودم را جمع کردم تا جلوی پاره شدن پوستِ کوفته را بگیرم و فریاد زدم:
– نمیدونم دارین سعی میکنین اینجا چیکار کنین، ولی نمیتونین جلوم رو بگیرین. خودتون میدونین که تا ۲۴ ساعت دیگه به بدن تجسدم برمیگردم. اگه میخواین من رو بکشین، بهتره همین الان این کار رو بکنین.
البته، واقعاً منظورم این نبود که باید مرا بکشد.
از «توطئهگر پنهانکار» که روی تخت پادشاهی نشسته بود، پرسیدم:
– توطئهگر پنهانکار، هدف واقعیات چیه؟ چرا من رو زنده نگه میداری؟
سوالم باعث شد یو جونگهیوکهای کوما دست از کتک زدنم بردارند.
«توطئهگر پنهانکار» از بالا به من نگاه کرد. او آنجا بود، قویترین خدای بیرونی و همچنین صورت فلکیای که میشناختم. و علاوه بر آن، قویترین یو جونگهیوک در میان تمام یو جونگهیوکها.
– میدونم که اگه واقعاً با تمام توانت میجنگیدی، ما هرگز پیروز نمیشدیم.
حتی اگر یو جونگهیوک خاطرات ۱۸۶۴ نوبت بازگشت را به دست میآورد و قدرتهایش را با من ترکیب میکرد، باز هم غیرممکن بود که صرفاً از طریق مقامِ افسانهمان بر توطئهگر غلبه کنیم.
او نه تنها مجموع کل تاریخچههایی بود که از نوبت صفر تا ۱۸۶۳ام را در بر میگرفت، بلکه علاوه بر آن، مدت زمان غیرقابلشماری را نیز پس از آن تحمل کرده بود.
با این حال، «توطئهگر پنهانکار» به جای کشتن ما، ترجیح داد شکست بخورد.
[۴۱] که داشت به وراجیهای من گوش میداد، جواب داد: «چون تو یک ضرورتی، احمق. به خاطر اینکه تو آخرین قطعه از "دیوار نهایی" رو در اختیار داری.»