چپتر 15: واقعیت مجازی [۳]

بهمحض اینکه پروفسور شبیهسازی را شروع کرد، محیط اطرافم شروع به تغییر کرد.

درختان انبوه و سرسبز از زیر پاهایم پدیدار شدند و به دنبال آن، خاکی نرم و سست ظاهر شد که باعث شد پاهایم بهآرامی در آن فرو برود.

دیدم کمکم توسط درختان سر به فلک کشیدهای که با سرعتی باورنکردنی از زمین سبز میشدند، مسدود شد.

دستم را جلو بردم تا درختی را لمس کنم و از حس واقعگرایانهای که در انگشتانم پخش شد، بهشدت غافلگیر شدم. وقتی دستم را روی تنه درخت کشیدم، انگار داشتم خطوط و چینوچروکهای صورت یک پیرمرد را لمس میکردم. سطحی ناهموار داشت و میتوانستم ماهیت پوستهپوسته نمای تاریک بیرونیاش را حس کنم؛ پوستهای که با کوچکترین فشار انگشتانم، با صدای خشخشی خرد میشد و میریخت.

تقریباً حس میکردم دارم یک چیز واقعی را لمس میکنم.

اصلاً شبیه لمس کردن مشتی کد نبود، بلکه یک درخت واقعی بود.

«چقدر جالب...»

[ AKASHIC_SYNC ]

پنجره اطلاعات

رتبه ۱۷۵۰ رن دوور - امتیازات تیمی: ۶

در حالی که محو واقعگرایانه بودن درختان شده بودم، اعلانی جلوی چشمم ظاهر شد.

با دیدن اعلان، بهسرعت دستم را به سمت چپ کشیدم تا آن را ببندم و در افکار عمیقی فرو رفتم.

بازی ساده بود.

هر دانشآموز یک امتیاز داشت و هر بار که یکی از همتیمیها میمرد، تیم یک امتیاز تیمی از دست میداد.

تیمهایی که به امتیاز ۰ میرسیدند، بهطور خودکار حذف شده و در نتیجه بازی را میباختند.

تنها راه کسب امتیازات، تکمیل مأموریتهای پنهان موجود در نقشه بود.

در پایان آزمون، یک لیست رتبهبندی وجود خواهد داشت که تیمها را بر اساس عملکردشان رتبهبندی میکند.

با نگاهی دقیق به اطرافم، فهمیدم هیچ اثری از همتیمیهایم نیست.

در واقع، با اینکه پروفسور هنگام توضیح قوانین هرگز به این موضوع اشاره نکرده بود، از قبل میدانستم که قرار است همه از هم جدا شوند.

خب، بههرحال خودم کسی بودم که از همان اول این سناریو را خلق کرده بود.

هدف اصلی این آزمون، زنده ماندن به مدت ۱ ساعت بود.

با اینکه آسان به نظر میرسید، اما در واقعیت اینطور نبود. اگر به همین راحتی بود، دیگر چه جور آزمونی میشد؟

کمبود اطلاعات ارائهشده توسط پروفسور عمدی بود، زیرا این اساساً به این معنا بود که فقط ۱ قانون وجود دارد.

و آن هم «زنده ماندن» بود.

به هر شخص مستقیماً یک سلاح داده شده بود؛ سلاحی که بسته به آنچه در روز اول آکادمی ثبت کرده بودند، بهطور خودکار به آنها تعلق میگرفت.

در مورد من، یک کاتانای مشکی و براق در کنار پهلویم قرار داشت.

-شوا! -شوا!

آن را چند بار تاب دادم تا خودم را با وزن شمشیر وفق دهم و با رضایت سرم را تکان دادم.

دقیقاً همان حس کاتانایی را داشت که آکادمی به ما داده بود.

کاتانا را به غلافش برگرداندم و با احتیاط به اطرافم نگاه کردم.

هنگام گفتن قوانین، پروفسور به هیچچیز دیگری جز این واقعیت که باید زنده بمانید اشاره نکرد، و اینکه هرچه همتیمیهای بیشتری در پایان آزمون با شما زنده بمانند، تیمتان امتیازات بیشتری خواهد داشت.

او عمداً جزئیات مربوط به کشتن را از قلم انداخته بود و به همین دلیل، دانشآموزان ناخودآگاه تصور کردند که کشتن مجاز است.

که دقیقاً هدف اصلیاش هم همین بود.

همانطور که قبلاً گفتم، هدف پروفسور تیبو این بود که مرز بین دانشآموزان «شایسته» و «بیکفایت» را بیشتر از قبل جدا کند. این کار برای این بود که بتواند از ذهنیت ضعیف کسانی که مورد ظلم قرار میگرفتند، سوءاستفاده کند.

با این کار، او میتوانست بهراحتی دانشآموزان را فریب دهد تا با یک شیطان پیمان ببندند و آنها را به تبهکاران تبدیل کند.

هدفش این بود که این آزمون را به یک مهمانی شکار برای افراد قوی تبدیل کند.

اگر شانس میآورد، پروفسور تیبو میتوانست چند سناریو بسازد که در آنها برخی از افراد بااستعداد نسبت به یکدیگر کینه به دل بگیرند.

یکی از این نمونهها، ایجاد کینه نسبت به یک دانشآموز فوقالعاده بااستعداد، مثل کوین بود.

اگر کسی با رتبهای در محدوده صدها، کوین را به چالش میکشید و به طرز اسفناکی شکست میخورد، غرورش باعث میشد تا از کوین کینه به دل بگیرد؛ نه به خاطر اینکه او قوی بود، بلکه به خاطر پیشینهاش.

البته، برخی ترجیح میدادند فوراً تسلیم شوند، اما افراد مغرور و متکبر خاصی قطعاً شکست خود را نمیپذیرفتند و در هر فرصت ممکنی به دنبال انتقام میگشتند.

با گذشت آرام زمان و درک تدریجی فاصلهی بین خودشان و استعداد بینظیر کوین، از ناتوانیشان در انتقام گرفتن از او، در منجلاب فساد و ناامیدی فرو میرفتند.

وقتی به این نقطه میرسیدند، پروفسور تیبو بالاخره با پیشنهاد قدرت، حرکت خود را انجام میداد.

وسوسه شدن با این پیشنهاد منجر به بستن یک پیمان میشد و یک تبهکار جدید متولد میگشت.

خلاصه بگویم، این آزمون پر از انگیزههای پنهان بود.

در حالی که به جلو قدم برمیداشتم، سعی میکردم موقعیت فعلیام را درک کنم.

با اینکه نقشهای به ما داده نشده بود، از آنجا که من از نظر فنی یک تقلب متحرک بودم و ویژگیهای کلی محیط را میدانستم، میتوانستم موقعیت فعلیام را بهطور تقریبی تخمین بزنم.

«از اونجایی که با درختها محاصره شدم... باید توی سمت شرقی نقشه باشم.»

«همم، اگه اشتباه نکنم کوین و جین توی سمت شمال بالای کوهها ظاهر شدن، در حالی که اما توی سمت جنوب جایی که صحرا قرار داره هست... ملیسا و آماندا هم هر دو باید توی سمت غرب نزدیک اقیانوس باشن، که یعنی هیچ شخصیت مهمی توی منطقه من نیست.»

با تلاش برای درک درست موقعیت شخصیتهای اصلی، شروع به تدوین نقشهای برای اقدام بعدیام کردم.

دلیل اینکه سعی میکردم موقعیت شخصیتهای اصلی را بفهمم این نبود که وسواس خاصی روی آنها داشتم، نه، بلکه به این دلیل بود که تمام اتفاقاتی که قرار بود بیفتد، حول محور آنها متمرکز بود.

من فقط میتوانستم اتفاقاتی که برای آنها میافتد را پیشبینی کنم، نه اتفاقاتی که برای خودم میافتد، چون هرگز چیزی خارج از محدوده شخصیتهای اصلی ننوشته بودم.

اگر موفق میشدم درک خوبی از کارهای قهرمانان داستان به دست بیاورم، میتوانستم تخمین تقریبی از زمانبندی رویدادها و نحوه اجتناب از آنها داشته باشم.

«هدفم اینه که ۱ ساعت زنده بمونم، با اینکه آسون به نظر میرسه، اما با صرفنظر از دانشآموزهای ردهبالا، شبیهسازیهای قدرتمندی از هیولاها توی نقشه پرسه میزنن که نمیذارن برای مدت طولانی توی یک نقطه بمونم...»

این یکی دیگر از چیزهایی بود که پروفسور به آن اشاره نکرده بود.

با اینکه اکثر مردم میتوانستند بهطور تقریبی حدس بزنند که نوعی موجود در این آزمون آنها را شکار خواهد کرد، اما هرگز انتظار نداشتند موجودی که شکارشان میکند بتواند موقعیت آنها را از طریق حس بویایی قویاش تشخیص دهد؛ چیزی که منجر به مرگ بسیاری از دانشآموزان میشد، بدون اینکه حتی بفهمند چه چیزی به آنها ضربه زده است.

این ویژگی برای این ساخته شده بود که دانشآموزان فقط روی پنهان شدن تمرکز نکنند، بلکه واقعاً سعی کنند مهارتهای بقا را برای موقعیتهایی که توسط یک موجود ناشناخته شکار میشوند، توسعه دهند.

«قهرمان داستان ۲۰ دقیقه اول رو صرف این میکنه تا درک خوبی از محیط اطرافش به دست بیاره، قبل از اینکه راهش رو به سمت مرکز نقشه پیش بگیره، جایی که در نهایت با بقیه تجدید دیدار میکنه.»

«او درگیری کوچکی با جین پیدا میکنه، اما بعد وقتی با یک جانور روبهرو میشن، تصمیم میگیرن با هم همکاری کنن.»

«بنابراین بهترین راه برای زندهموندن اینه که راهم رو به سمت مرکز، جایی که گروه بزرگی دور هم جمع میشن، کج کنم، اما...»

با تکان دادن سرم، سریع این فکر رو دور انداختم.

با اینکه قطعاً افراد قرار بود توی مرکز جمع بشن، اما اونجا محل تجمع آدمهای قوی بود.

اگه کسی با رتبه من میرفت اونجا، تنها گزینههایی که داشتم این بود که یا مستقیماً توسط یکی از اونا کشته بشم یا به عنوان گوشت دم توپ ازم استفاده کنن.

این فقط دو تا گزینه برام باقی میذاشت.

یا یه جوری دوباره به گروهم ملحق بشم، یا یک مأموریت مخفی رو کامل کنم تا حتی اگه مردم هم یک امتیاز داشته باشم.

گزینه اول رو خط میزنم. فقط فکر کردن به سروکله زدن با آرنولد هم اعصابم رو خرد میکنه. علاوه بر این، فقط به خاطر اینکه میدونم قراره چه اتفاقی بیفته، معنیش این نیست که میدونم بقیه کجا هستن.

آرنولد به احتمال زیاد راهش رو به سمت مرکز پیش میگیره، و اگه اونجا دنبالش کنم، من رو نمیکشه، اما قطعاً راههایی پیدا میکنه تا اوضاع رو برام سخت کنه.

و اما بقیه؟

حتی کوچکترین ایدهای ندارم که کجا میتونن باشن.

پس این فقط یک انتخاب برام باقی میذاره.

کامل کردن مأموریت مخفی.

به طور کلی، پنج مأموریت مخفی روی نقشه قرار داده شده بود. یکی در شمال، جنوب، شرق، غرب و مرکز نقشه.

هر مأموریت با دیگری فرق داشت، به این معنا که هدف هر کدوم متفاوت بود. علاوه بر این، سختی مأموریت باید در حدی میبود که یک رتبه ۱۷۵۰ مثل من حتی نتونه به انجام دادنش امید داشته باشه.

خب، البته این در صورتی بود که من واقعاً رتبه ۱۷۵۰ میبودم.

با دونستن اینکه من فقط یه رتبه ۱۷۵۰ معمولی نبودم، تصمیم گرفتم به سمتی برم که مأموریت مخفی قرار داشت.

خب، جایی که فکر میکردم اونجاست.

در واقع، من اصلاً هیچ ایدهای ندارم که مأموریت مخفی دقیقاً کجا قرار گرفته...

از اونجایی که هیچکدوم از شخصیتهای اصلی تا حالا پاشون رو به سمت شرق، یعنی جایی که الان بودم، نذاشته بودن، من هیچچیزی درباره این مکان نمیدونستم. جدا از این حقیقت که اینجا یک زمین جنگلی بود و یک مأموریت مخفی یه جایی تو این حوالی پنهان شده بود، واقعاً هیچ سرنخی در مورد چیز دیگهای نداشتم.

فقط میتونستم دلم رو به دریا بزنم و بیهدف به سمتی قدم بردارم که فکر میکردم مأموریت مخفی اونجاست.

خوشبختانه، یک ایده کلی از اینکه مأموریتهای مخفی کجا میتونن باشن داشتم، که بهم اجازه میداد حداقل یک جور هدف داشته باشم.

[ AKASHIC_SYNC ]

پنجره اطلاعات

همتیمی ویلیام کی. جانسون کشته شد - امتیازات تیم: ۵

در حالی که داشتم به سمتی میرفتم که تخمین میزدم مأموریت مخفی اونجاست، دیدم که یک اعلان دوباره در گوشه دیدم ظاهر شد و باعث شد با تلخی سرم رو تکون بدم.

و شماها به خاطر رتبهم من رو نادیده میگرفتید...

اگه اوضاع همینطور پیش بره، واقعاً نمیبینم که تیم ما بیشتر از ۲-۳ امتیاز بگیره که این ما رو تو رتبههای میانی قرار میده.

که مسلماً امتیاز بدی نیست، اما برای کسی مثل آرنولد، این میتونه یک امتیاز تحقیرآمیز در نظر گرفته بشه، که منجر به موقعیتهای دردسرساز بیشتری میشه که مجبورم باهاش سروکله بزنم.

و راستش رو بخواید، واقعاً دیگه دلم نمیخواد خودم رو با اون درگیر کنم.

تنها دلیلی که دفعه قبل بهش نپریدم، به خاطر دردسرهای روی اعصابی بود که میتونست به عنوان پیامد کارهام پیش بیاد. علاوه بر این، اگه واقعاً میخواست، میتونست از نفوذش استفاده کنه تا مستقیماً روی گیلد پدر و مادرم تأثیر بذاره.

اما اگه این اتفاق میافتاد...

فقط اینطور بگم که راههای زیادی برای خلاص شدن از شر سگهای ولگردی که جایگاه خودشون رو نمیشناسن بلد بودم. هرچند، به قیمت یک سری عواقب وخیم که نمیخوام تجربهشون کنم.

فقط بیاید امیدوار باشیم که اونقدر احمق نباشه که من رو به اون نقطه برسونه...

مگه اینکه تصمیم بگیرم خودم رو لو بدم و استعداد خیرهکنندهای نشون بدم که با شخصیتهای اصلی رقابت کنه، در غیر این صورت باید بدون توجه به اینکه چه کینه یا نفرتی در درونم جمع شده، سرم رو پایین بندازم و جلب توجه نکنم.

[ AKASHIC_SYNC ]

پنجره اطلاعات

همتیمی پارک جینهو کشته شد - امتیازات تیم: ۴

خب، حداقل به نظر میرسه که فعلاً دیگه قرار نیست هدف اصلیش باشم.

بهتره راه بیفتم قبل از اینکه کس دیگهای زودتر از من به مأموریت مخفی برسه.

-خشخش! -خشخش!

ناگهان، در حالی که داشتم به سمتی که فکر میکردم مأموریت مخفی اونجاست میدویدم، بوتههای نزدیکم به خشخش افتادن و بعد یک سایه بزرگ از پشتشون بیرون اومد و به سمت من حرکت کرد.

با لمس کردن دسته شمشیرم، گارد گرفتم.

به آرومی، ویژگیهای سایه واضحتر شد و باعث شد حتی از قبل هم بیشتر منقبض و آماده بشم.

یک فرد قدبلند که بدنی نسبتاً عضلانی داشت به سمتم اومد. موهای سیاه کوتاهی داشت و خلقوخویی شبیه به یک شوالیه از خودش نشون میداد.

با دیدن من، جلو اومد و سر تا پایم رو برانداز کرد.

«رتبه ۶۳۶، پاتریک دابلیو. فولام.»

به محض اینکه خودش رو معرفی کرد، یک پنجره کوچک با اطلاعات هولوگرافیک در مورد فرد روبهروم، جلوی چشمم ظاهر شد.

دست چپم رو دراز کردم، در حالی که دست راستم رو روی غلاف کاتانام نگه داشته بودم، لبخندی زدم و خودم رو معرفی کردم.

«رتبه ۱۷۵۰، رن دوور.»

درست مثل من، یک پنجره کوچک جلوی اون هم ظاهر شد. با دیدن محتوای پنجره، پاتریک ابرویی بالا انداخت و بعد ناگهان پوزخند تمسخرآمیزی زد.

«دقیقاً به موقع اومدی!»

«منظورت چیه؟»

پاتریک در حالی که به اعماق جنگل اشاره میکرد، سعی کرد پوزخندش رو پنهان کنه و به من نگاه کرد.

«داشتم تو جنگل پرسه میزدم که به مأموریت مخفی برخوردم، و تو هم درست به موقع رسیدی.»

«واو! تو واقعاً مأموریت مخفی رو پیدا کردی؟!»

پاتریک که از حالت هیجانزدهام جا خورده بود، چند ثانیه طول کشید تا خودش رو جمعوجور کنه و در نهایت پوزخندش دوباره به صورتش برگشت.

اون برگشت و به سمتی که قبلاً اشاره کرده بود راه افتاد، و من رو که چهرهای کاملاً هیجانزده داشتم نادیده گرفت.

«کجا داریم میریم؟»

«دیگه کجا؟»

«صبر کن، تو واقعاً میخوای مأموریت مخفی رو با من انجام بدی؟»

«خودت رو خوششانس بدون، برای کامل کردن این مأموریت به یک نیروی کمکی نیاز داشتم و از اونجا که به جز تو نتونستم کس دیگهای رو پیدا کنم، سخاوتمندانه پاداش رو باهات شریک میشم.»

«اوه خدای من! خیلی ازت ممنونم!»

در حالی که پاتریک رو در مسیری که اشاره کرده بود دنبال میکردم، نمیتونستم جلوی خنده پنهانم به حماقتش رو بگیرم.

اون واقعاً پشتش رو کاملاً باز گذاشته بود تا هر لحظه که خواستم بهش حمله کنم. یا خیلی احمق بود یا بیش از حد به تواناییهاش اعتماد داشت.

از اونجا که رتبهام خیلی پایین بود، احتمالاً فکر میکرد هیچ تهدیدی براش محسوب نمیشم و همین باعث میشد گاردش رو در برابر من پایین بیاره. اما خبر نداشت که با وجود اینکه رتبه ۱۷۵۰ بودم، میتونستم با یک حرکت کارش رو تموم کنم.

«احتمالاً میخواد ازم به عنوان گوشت دم توپ استفاده کنه تا بهش تو حل کردن مأموریت مخفی کمک کنم.»

در حالی که به بیخبریاش میخندیدم، کمکم درختهای اطرافم پراکنده شدن، تا اینکه منظره یک دریاچه کوچک جلوی چشمم پدیدار شد.

پاتریک درست قبل از دریاچه متوقف شد، لبخندی زد و نفس عمیقی کشید.

«رسیدیم.»