Chapter List — ยอดหมอหญิงทะลุมิติมาเป็นน้องสาวคนเล็กของเจ็ดพี่ชายตัวร้าย (novel.dek d.com)

324 chapters. Novel details

1. 1. ข้อมูลเบื้องต้น
2. 2. บทที่ 1 ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนทะลุมิติเข้ามาในนิยาย!
3. 3. บทที่ 2 ยัยหนูน้อยผู้มีสองหน้า
4. 4. บทที่ 3 สมแล้วที่เป็นน้องสาวของเขา!
5. 5. บทที่ 4 เจ้าตีพวกข้าแล้วเจ้ายังกระอักเลือดอีกหรือ?
6. 6. บทที่ 5 ทะลุมิติมาครั้งหนึ่ง กลับมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานเท่าเจ้าของร่างเดิม
7. 7. บทที่ 6 วิญญาณสิงร่าง
8. 8. บทที่ 7 ขอเพียงเป็นถงเป่า พี่รองก็ไม่โกรธ
9. 9. บทที่ 8 เพียงแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองเงินรักษา
10. 10. บทที่ 9 เงินที่เวินจื่อซ่างนำกลับมามีที่มาไม่โปร่งใส
11. 11. บทที่ 10 อัครมหาเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดในอนาคต
12. 12. บทที่ 11 ช่วยคน? เจ้าเด็กน้อยจะทำได้จริงหรือ?
13. 13. บทที่ 12 พบกับหรงฉือครั้งแรก
14. 14. บทที่ 13 ถงเป่าต้องการตอบแทนพี่ชายหรงฉือ
15. 15. บทที่ 14 ตัดสินใจรับเป็นศิษย์
16. 16. บทที่ 15 เหตุใดเจ้าถึงไปสนิทสนมกับยัยเด็กขี้โรคคนนั้นเล่า?
17. 17. บทที่ 16 ภาพลักษณ์เด็กหญิงผู้น่ารักอ่อนหวานจะพังไม่ได้!
18. 18. บทที่ 17 พี่ชายของข้ายังคงเป็นเด็กหนุ่มผู้แสนดี
19. 19. บทที่ 18 ดูท่าทางพี่รองผู้ไม่เคยเห็นโลกกว้างนี้สิ
20. 20. บทที่ 19 เจ้ามีความสามารถขนาดนี้ก็ช่วยเองสิ!
21. 21. บทที่ 20 อาจารย์ของถงเป่าน่ะเก่งกว่าเขาตั้งเยอะ!
22. 22. บทที่ 21 หรือว่าพวกพี่ชายจะบื้อกันหมดเลยนะ?
23. 23. บทที่ 22 พี่ ๆ ห้ามหลอกถงเป่าเด็ดขาดเลยนะ
24. 24. บทที่ 23 การชิงความรักของเหล่าพี่ชาย
25. 25. บทที่ 24 เสี่ยวเอ้อผู้สารพัดประโยชน์!
26. 26. บทที่ 25 หมอต้องมีเมตตา! แต่หมอก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนกันนะ
27. 27. บทที่ 26 ทั้งหมดเป็นเพราะถงเป่าไม่ดี
28. 28. บทที่ 27 เหมือนว่าวินาทีถัดไปเขาจะกัดคอของนางให้ขาดเสียอย่างนั้น
29. 29. บทที่ 28 วัยเด็กอันแสนรันทดของพระเอกสายยันเดเระจอมคลั่ง
30. 30. บทที่ 29 หายไข้แล้วค่อยคิดบัญชีทีหลัง
31. 31. บทที่ 30 น้องสาวกำลังโดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ
32. 32. บทที่ 31 พี่ชาย! ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?
33. 33. บทที่ 32 ถงเป่าไม่ได้ตีท่านนะเจ้าคะ
34. 34. บทที่ 33 ใช้มารยาสู้กับมารยา! รบร้อยครั้งไม่เคยพ่าย!
35. 35. บทที่ 34 ไม่ตาย ก็ต้อง... แต่งให้คนผู้นี้
36. 36. บทที่ 35 หากท่านกล้าลักพาตัวข้า พี่ชายของข้าไม่ปล่อยท่านไว้แน่!
37. 37. บทที่ 36 ประโยชน์อันน่าอัศจรรย์ของน้ำวิเศษ แลกเปลี่ยนสิ่งของเพื่อซื้อใจชาวบ้าน
38. 38. บทที่ 37 ถงเป่า เสี่ยวชี พวกเจ้าไปปล้นมาหรือ?
39. 39. บทที่ 38 น้องสาวเก่งที่สุด! ในอนาคตอาจจะเป็นจูกัดหญิง
40. 40. บทที่ 39 หญิงงามดั่งหยกให้พี่รองหาเอาเองเถอะ
41. 41. บทที่ 40 พี่ชายหล่อที่สุด
42. 42. บทที่ 41 ที่แท้ก็เป็นเด็กหนุ่มขบถวัยต่อต้านนี่เอง
43. 43. บทที่ 42 พี่สามเริ่มวางแผนอีกแล้ว
44. 44. บทที่ 43 โชคของถงเป่านี่ไม่ใช่ดีธรรมดาจริง ๆ เลยนะ
45. 45. บทที่ 44 เด็กหญิงที่ฉลาดที่สุดในหมู่บ้าน
46. 46. บทที่ 45 ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงนั่งอยู่บนไหล่ของอาสองเล่า
47. 47. บทที่ 46 เจอผีเข้าแล้ว เจอผีเข้าแล้ว!
48. 48. บทที่ 47 นี่ไม่ใช่ยอดดวงใจของพี่สามหรอกหรือ?
49. 49. บทที่ 48 พี่สามมีทักษะการเข้าสังคมเก่งเกินเหตุ
50. 50. บทที่ 49 เด็กสามคนนี้หน้าตาน่ารักขนาดนี้ กลับกลายเป็นพวกต้มตุ๋น
51. 51. บทที่ 50 พี่รองพูดจาราวกับคมดาบ
52. 52. บทที่ 51 ตระกูลเวินสายหลักเปลี่ยนไปแล้ว
53. 53. บทที่ 52 ป่วยที่ไหนกัน? นี่มันโดนของชัด ๆ !
54. 54. บทที่ 53 ให้นางกินดีอยู่ดี... เพื่อรอความตาย?
55. 55. บทที่ 54 การจะได้รับความโปรดปรานจากหรงฉือนั้น ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ
56. 56. บทที่ 55 ท่านอาจารย์คิดถึงถงเป่าหรือไม่เจ้าคะ?
57. 57. บทที่ 56 พรสวรรค์เช่นนี้ คือสวรรค์ประทานแท้ ๆ !
58. 58. บทที่ 57 พบพี่ใหญ่ครั้งแรก เวินจื่ออี้ เทพสงครามในอนาคต
59. 59. บทที่ 58 พังก็ซื้อใหม่! รวยมาก!
60. 60. บทที่ 59 น้องสาวเข้าใจผิดอะไรในตัวเขาหรือเปล่า?
61. 61. บทที่ 60 ชิงตัดหน้าคว้าโชคลาภของพระเอกสายยันเดเระ
62. 62. บทที่ 61 ลมหนาวและจิตสังหาร
63. 63. บทที่ 62 ความรู้สึกเมื่อถูกศัตรูคู่อาฆาตปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนเป็นอย่างไร?
64. 64. บทที่ 63 พวกเราชายหญิงจับคู่กัน ทำงานไม่เหนื่อยเลย
65. 65. บทที่ 64 ต่างก็ถูกพระเอกฆ่าตาย ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกสูงต่ำ
66. 66. บทที่ 65 สง่างามเที่ยงตรง?
67. 67. บทที่ 66 ศัตรูในชาติก่อน
68. 68. บทที่ 67 หัวของท่านหมอหรงและหัวของเจ้า ข้าขอเอาไปทั้งคู่
69. 69. บทที่ 68 ลูกศิษย์ของเขา ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเล่า?
70. 70. บทที่ 69 หัวของเจ้าและอาจารย์ของเจ้า ข้าไม่เอาแล้ว
71. 71. บทที่ 70 ช่วยเขากลับมาได้ จะปล่อยให้เขาตายได้อย่างไร
72. 72. บทที่ 71 ถ้าอย่างนั้น... ก็จงเป็นสัตว์เลี้ยงที่ว่านอนสอนง่ายเถิด
73. 73. บทที่ 72 ฆาตกรอำมหิต!
74. 74. บทที่ 73 อะไรคือเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา เขาไม่ต้องการมัน!
75. 75. บทที่ 74 เหมือนมีอีกวิญญาณหนึ่งอาศัยอยู่ในร่างของนาง
76. 76. บทที่ 75 ล้อเล่นแบบนี้ เกือบจะส่งนางไปปรโลกแล้วนะ!
77. 77. บทที่ 76 เหวินเหนียงคลอดลูกยาก เวินจื่อถงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ
78. 78. บทที่ 77 พี่รองจอมลวงโลก
79. 79. บทที่ 78 โตขึ้นแล้วจะแต่งให้พี่เสี่ยวเยี่ย
80. 80. บทที่ 79 สัตว์เลี้ยงที่เลี้ยงเอง ก็ตามใจไปเถอะ
81. 81. บทที่ 80 ความฉลาดแม้จะเป็นเรื่องดี แต่กลับนำพาภัยพิบัติที่ไม่อาจคาดเดามาให้
82. 82. บทที่ 81 มีเพียงเจ้าก้อนแป้งน้อยคนนี้ที่ชมว่าเขาเป็นคนดีอยู่เสมอ
83. 83. บทที่ 82 โหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่เหมือนเด็กเลยสักนิด
84. 84. บทที่ 83 ถงเป่าตัวน้อยกับแผนการแกล้งป่วย
85. 85. บทที่ 84 ผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจต่างหาก คือตัวเลือกในอนาคตของถงเป่า
86. 86. บทที่ 85 พี่ชายหรือ? เป็นสามีในอนาคตของถงเป่าน่ะสิ
87. 87. บทที่ 86 ถงเป่ามีความสามารถขึ้นแล้ว จับไก่ป่าก็ยังใช้ตำราพิชัยสงครามได้
88. 88. บทที่ 87 ศัตรูในชาติก่อน กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า
89. 89. บทที่ 88 คุณชายช่างรักถนอมลูกศิษย์ตัวน้อยคนนี้เสียจริง
90. 90. บทที่ 89 ดินก้นเตารักษาโรคได้?
91. 91. บทที่ 90 ยกเลิกสิทธิ์การสอบของหมอหรงไปชั่วคราวเถอะ
92. 92. บทที่ 91 ใบหูของเด็กหนุ่มแดงก่ำ ราวกับจะมีเลือดหยดออกมา
93. 93. บทที่ 92 การสอนสัตว์เลี้ยงให้เอาตัวรอด เป็นความรับผิดชอบของเขาในฐานะเจ้าของ
94. 94. บทที่ 93 กลิ่นคาวเลือดทำให้เส้นประสาทของเขาเริ่มตื่นตัว
95. 95. บทที่ 94 กำจัดสิ่งอาถรรพ์? เหตุใดท่านจึงมองไม่เห็นพี่สาวที่อยู่ข้างกายท่านเล่า?
96. 96. บทที่ 95 ศัตรูคู่อาฆาตในชาติก่อน กลับเห็นเขาเป็นน้องชายบุญธรรม
97. 97. บทที่ 96 คนของหมู่บ้านฉีซานแต่ละคนราวกับเป็นนักแสดงมืออาชีพ
98. 98. บทที่ 97 พิษร้ายที่ซ่อนอยู่ในกายของเยี่ยอู๋เม่ยปะทุขึ้นแล้ว!
99. 99. บทที่ 98 เยี่ยอู๋เม่ยฝันร้าย
100. 100. บทที่ 99 ความมืดเช่นนี้ คือสิ่งที่เขาคุ้นชินเสียแล้ว
101. 101. บทที่ 100 เสี่ยวเยี่ยไม่ใช่คุณชายตระกูลเยี่ยคนนั้นจริง ๆ ?
102. 102. บทที่ 101 พี่ใหญ่ของข้าไม่ได้ถูกสวมเขาหรอกหรือ?
103. 103. บทที่ 102 คำพูดของเยี่ยอู๋เม่ยทำให้ถงเป่ารู้สึกผิดขึ้นมาทันที
104. 104. บทที่ 103 มาเพื่อช่วยนาง หรือว่า... มาฆ่านาง?
105. 105. บทที่ 104 นี่คือพระเอกสายคลั่งที่ฆ่าคนเป็นว่าเล่นคนนั้นจริง ๆ หรือ?
106. 106. บทที่ 105 เดิมทีข้านึกว่าเจ้าจะแตกต่างออกไป แต่น่าเสียดาย...
107. 107. บทที่ 106 นางไม่ได้ต้องการทำร้ายเขา แต่ต้องการช่วยเขา
108. 108. บทที่ 107 ใครบ้างจะไม่กลัวตัวร้ายคลั่งที่ฆ่าล้างคนทั้งเล่ม
109. 109. บทที่ 108 ดูเหมือนว่าเนื้อเรื่องกำลังดำเนินออกห่างจากต้นฉบับ
110. 110. บทที่ 109 การเกณฑ์ทหารของราชสำนักที่ควรจะเป็นในอีกห้าปีให้หลังกลับเลื่อนเร็วขึ้น
111. 111. บทที่ 110 กลัวซานเป่าจะถูกเลี้ยงจนเสียคน
112. 112. บทที่ 111 ไส้แทบจะไหลออกมาแล้ว รักษาไม่ได้แล้ว!
113. 113. บทที่ 112 ต่ำต้อยต่อหน้าเด็กหญิงตัวน้อยเช่นนี้
114. 114. บทที่ 113 ยัยหนูนั่นต้องกำลังใช้เรื่องงานชำระแค้นส่วนตัวแน่ ๆ !
115. 115. บทที่ 114 ลูกสุนัขตัวน้อยเสวี่ยฉิว
116. 116. เรื่องใหม่จาก Enjoybook ที่นักอ่านไม่ควรพลาด
117. 117. บทที่ 115 โอ๊ะ? นี่กำลังขอร้องถงเป่าอยู่หรือเจ้าคะ?
118. 118. บทที่ 116 รังแกเจ้าหรือ? ข้าจะบดกะโหลกมันให้แหลก
119. 119. บทที่ 117 ต่อไปนี้พี่ชายเจ้า ข้าจะคุ้มครองเอง!
120. 120. บทที่ 118 เวินเอ้อร์หลางจะรับอนุ
121. 121. บทที่ 119 บ้านรองที่น่าโดนดาบฟันพันครั้ง บังอาจลักพาตัวถงเป่า!
122. 122. บทที่ 120 ต้องตีให้บ้านรองเจ็บและกลัวในคราวเดียวถึงจะใช้ได้
123. 123. บทที่ 121 จะทำอย่างไรดีนะ? ถงเป่าไม่ชอบฆ่าคนเลยสักนิด
124. 124. บทที่ 122 เราสองคนจับมือกันไม่ได้ ไม่อย่างนั้น...
125. 125. บทที่ 123 น้องสาว ข้าชื่อหลี่ชั่น เจ้าต้องมาหาข้านะ!
126. 126. บทที่ 124 เยี่ยอู๋เม่ยกลับมาพร้อมเลือดท่วมกาย ราวกับจอมมารจุติ
127. 127. บทที่ 125 เจ้าคนวิปริต! เจ้ามันคนบ้าชัด ๆ
128. 128. บทที่ 126 เจ้าเด็กนี่ลงมือได้โหดดี ข้าชอบ
129. 129. บทที่ 127 น่าเสียดายที่คนเราเลือกบิดามารดาไม่ได้
130. 130. บทที่ 128 พี่สามเก่งแต่ปาก ฝีมือไม่ได้เรื่องเลยสักนิด
131. 131. บทที่ 129 กอดเจ้าก้อนแป้ง พลางคลอเคลียเส้นผมนุ่มอย่างพึงพอใจ
132. 132. บทที่ 130 ไม่เสียทีที่เป็นพระเอก! มีรัศมีโชคลาภอันทรงพลังหนุนนำ
133. 133. บทที่ 131 เขาเป็นพี่ชายที่น้องสาวชอบที่สุดจริง ๆ ด้วย
134. 134. บทที่ 132 อยากจะเด็ดดอกไม้บนยอดเขาดอกนี้ลงมาจากหมู่เมฆ
135. 135. บทที่ 133 ก๋วยเตี๋ยวหอยขมหนึ่งชามทำให้ตัวร้ายผู้คลุ้มคลั่งตกลงสู่โลกมนุษย์
136. 136. บทที่ 134 ไม่กลัวถูกจับต้มซุปเนื้อหมาหรืออย่างไร
137. 137. บทที่ 135 เข้าสู่ค่ายทหารครั้งแรก
138. 138. บทที่ 136 ต่อให้เจ้าจะเป็นกระดูกที่แข็งแค่ไหน ก็ต้องถูกทุบให้แตกอยู่ดี
139. 139. บทที่ 137 ดูหมิ่นกฎกองทัพ ลงโทษโบยคนละสิบไม้
140. 140. บทที่ 138 เช่าเพิงไม้ แผนการใหม่ในอนาคตของพี่น้องตระกูลเวิน
141. 141. บทที่ 139 เจ้าจะทำให้ใครโกรธก็ได้ แต่จะทำให้ถงเป่าโกรธไม่ได้
142. 142. บทที่ 140 หรือว่าจะเป็นคนบ้านใหญ่ที่ลงมือฆ่านาง?
143. 143. บทที่ 141 ร้านอาหารตระกูลเวิน เปิดกิจการอย่างรุ่งเรือง!
144. 144. บทที่ 142 เจ้ามีความคิดอย่างไรก็ทำได้เลย พวกข้าสนับสนุนเจ้า
145. 145. บทที่ 143 บ้านเราแม้จะขาดเงิน แต่ก็หลอกลวงผู้คนไม่ได้นะ
146. 146. บทที่ 144 ดังนั้นถงเป่าควรจะเชื่อฟังหน่อย อย่าทำให้ข้าโกรธ
147. 147. บทที่ 145 พี่เสี่ยวเยี่ยใช้เงินไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ถงเป่าช่วยเอง
148. 148. บทที่ 146 พระเอกสายยันเดเระคลั่งรักจริง ๆ ! ถึงขั้นล้างเท้าให้นาง
149. 149. บทที่ 147 หากนางกล้าทรยศ จะต้องตายอย่างอนาถแน่นอน
150. 150. บทที่ 148 เจ้ายังเด็ก ไม่ทำให้ชื่อเสียงของเจ้าเสียหายหรอก
151. 151. บทที่ 149 เด็กสาวคนนี้มีความลับอะไรปกปิดอยู่กันแน่
152. 152. บทที่ 150 บ้านเราต้องมีความเป็นประชาธิปไตย เสียงส่วนน้อยต้องยอมตามเสียงส่วนใหญ่
153. 153. บทที่ 151 ไสหัวออกไปจากท่าเรือเมืองฉางอู๋เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด
154. 154. บทที่ 152 ยิ่งพวกเขาทำลายอย่างสำราญใจเท่าใด ประเดี๋ยวจะยิ่งร้องไห้เจ็บปวดเพียงนั้น
155. 155. บทที่ 153 ทุบต่อหรือ? ใครกันแน่ที่สมองไม่ดี?
156. 156. บทที่ 154 ต่อให้ข้าต้องสิ้นชื่อ ก็ต้องลากพวกเจ้าลงนรกไปด้วย
157. 157. บทที่ 155 พี่น้องบ้านตระกูลเวินกลับมีที่พึ่งพิงผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้
158. 158. บทที่ 156 นายอำเภอหยางมาเยือน เกรงว่าจุดประสงค์คงไม่ใช่เพียงร่ำสุราเป็นแน่
159. 159. บทที่ 157 แม่หนูน้อยเจ้ารู้จักหรือเปล่า
160. 160. บทที่ 158 พี่สาวช่วยด้วย! พี่สาวคนนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
161. 161. บทที่ 159 เสื้อผ้าถูกเจ้าฉีกขาดหมดแล้ว
162. 162. บทที่ 160 หากเป็นบุรุษ จะต้องเป็นผู้มีความสามารถระดับจอหงวนเป็นแน่
163. 163. บทที่ 161 ทำไมพวกเขาต้องดุถงเป่าด้วยล่ะ? กลัวจัง
164. 164. บทที่ 162 คำพูดของนังเด็กแสบคนนี้ ทิ่มแทงใจนางทุกคำ
165. 165. บทที่ 163 ความหมายของถงเป่าคือ นายอำเภอหยางจะไม่ได้จ่ายเงินหรือไม่
166. 166. บทที่ 164 ต่อให้กำหนดแล้ว แต่หากแม่นางน้อยผู้นั้นไปไม่ได้เล่า
167. 167. บทที่ 165 เยี่ยอู๋เม่ยจะต้องกำลังบ่มเพาะและวางแผนอะไรบางอย่างแน่นอน
168. 168. บทที่ 166 เยี่ยอู๋เม่ยช่างตามใจนางนัก ระวังจะตามใจจนเสียคน
169. 169. บทที่ 167 ฝีมือของพี่เสี่ยวเยี่ยเก่งยิ่งกว่าคนฆ่าสัตว์เสียอีก
170. 170. บทที่ 168 หากเป็นเวินจื่อถง ก็อาจจะมีปาฏิหาริย์
171. 171. บทที่ 169 ประหารเก้าชั่วโคตร? เก้าชั่วโคตรของข้าก็เหลือเพียงท่านลุงคนเดียวแล้วกระมัง
172. 172. บทที่ 170 ทุ่มเงินทั้งตระกูล จ้างคนจากหออั๋นเพื่อรักษาชีวิต
173. 173. บทที่ 171 เขา... ไม่มีวันถูกใครเหยียบไว้ใต้แทบเท้าเด็ดขาด
174. 174. บทที่ 172 เสด็จพี่ ครั้งนี้คงไม่เป็นไปตามที่ท่านต้องการแล้ว
175. 175. บทที่ 173 นางอุตส่าห์แต่งงานกับบุรุษ ไม่อยากเลี้ยงคนพิการ
176. 176. บทที่ 174 เมียจ๋าอย่าตีเลย มือเล็ก ๆ นี่เดี๋ยวจะเจ็บเอาได้
177. 177. บทที่ 175 เพียงขยิบตาเดียว ก็ทำให้เวินจื่อถงถึงกับตัวอ่อนระทวย
178. 178. บทที่ 176 ปีศาจดุที่ใช้ขู่เด็กให้เลิกร้องไห้ตอนกลางคืน กลับยิ้มเป็นด้วยหรือ?
179. 179. บทที่ 177 พี่เสี่ยวเยี่ย ไม่ได้นะเจ้าคะ! ถงเป่าจะตายเอา!
180. 180. บทที่ 178 เหตุใดจึงร้องไห้ปานนี้? ช่างเอาแต่ใจเสียจริง
181. 181. บทที่ 179 เวินจื่อซือถูกกักตัวเพราะตีคน ทุกคนร่วมกันช่วยเหลือ
182. 182. บทที่ 180 หนุนหลัง? ใครจะกล้าไปหนุนหลัง? บ้านหลังนั้นแซ่มู่
183. 183. บทที่ 181 ครั้งที่สองที่ช่วยเขาไว้ เช่นนั้นชีวิตของเขาก็เป็นของเจ้า
184. 184. บทที่ 182 แม่หนูแม้จะฉลาด แต่น่าเสียดายที่สายเกินไป
185. 185. บทที่ 183 มือสังหารไล่ล่า โรคหัวใจแต่กำเนิดกำเริบ สถานการณ์วิกฤต
186. 186. บทที่ 184 เยี่ยอู๋เม่ยผู้บ้าคลั่งเข่นฆ่าราวกับอสุรา
187. 187. บทที่ 185 ความแค้นใดกันที่บีบบังคับให้เด็กตัวเล็ก ๆ ต้องตกหน้าผา
188. 188. บทที่ 186 ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องทำให้เจ้าตัวเล็กนี้รอดชีวิตให้ได้
189. 189. บทที่ 187 เด็กหนุ่มถึงกับไม่เสียดายชีวิตเพื่อนาง!
190. 190. บทที่ 188 คนทั้งใต้หล้าล้วนฆ่าได้ ยกเว้นเพียงเจ้า
191. 191. บทที่ 189 เสือขาวรู้ความ ช่วยชีวิตเยี่ยอู๋เม่ยไว้อย่างสุดกำลัง
192. 192. บทที่ 190 หรือว่ามันสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมิติ?
193. 193. บทที่ 191 เมื่อเห็นนางกลับมา ในดวงตาก็คล้ายมีแสงสว่าง
194. 194. บทที่ 192 เรียกพี่ชายสักคำ แล้วจะไม่ขมอีกต่อไป
195. 195. บทที่ 193 เจ้าว่าเด็กห้าขวบ จะฆ่าคนเป็นหรือไม่
196. 196. บทที่ 194 นางแค่มีวาสนาดีเกินไป ถึงได้อายุสั้น
197. 197. บทที่ 195 แน่นอนว่าอยากช่วย! ชีวิตของถงเป่าก็คือชีวิตของข้า!
198. 198. บทที่ 196 จะปล่อยให้คนบ้านใหญ่รุ่งเรืองไม่ได้ ต้องถอนรากถอนโคน
199. 199. บทที่ 197 ใจคดเคี้ยว เบื้องหลังแม่หนูนั่นยังมีคนหนุนหลัง
200. 200. บทที่ 198 เมิ่งหยวนฮุยเรียกราคาแพงลิ่ว ยังไม่พอใจอีกหรือ?
201. 201. บทที่ 199 แม่หนูนี่ไม่ได้ตายจริง ๆ ด้วย!
202. 202. บทที่ 200 เจ้าให้สูตรลับไป เกรงว่าจะเป็นการทำร้ายนางให้ตายเสียมากกว่า
203. 203. บทที่ 201 ลูกอกตัญญู! เจ้าลูกไม่รักดี บังอาจกลับมาอีกรึ
204. 204. บทที่ 202 คนโง่ที่ถูกวางแผนและถูกหลอก ก็คือเจ้าเอง!
205. 205. บทที่ 203 ข้าเองก็เพิ่งเคยทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก
206. 206. บทที่ 204 การปกป้องถงเป่า ก็เป็นหน้าที่ของข้าเช่นกัน
207. 207. บทที่ 205 แม่หนูนี่ช่างเอาแต่ใจนัก แม้แต่เรื่องช่วยชีวิตยังต้องมีพิธีรีตอง
208. 208. บทที่ 206 ไฟไหม้กลางดึก! ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นฝีมือมนุษย์!
209. 209. บทที่ 207 ถงเป่าไม่ได้คิดจะทำอะไร ถงเป่าก็แค่ผ่านมา
210. 210. บทที่ 208 ขอโทษนะถงเป่า เป็นเพราะพี่สี่ไร้ความสามารถเอง
211. 211. บทที่ 209 อายุเพียงเท่านี้ กลับเป็นโรคจากการตรากตรำทำงานหนักเสียแล้ว?
212. 212. บทที่ 210 หืม? ยังต้องการอีกหรือ? อย่าได้ถือดีเพราะถูกตามใจนักเลย...
213. 213. บทที่ 211 เจ้ายังคิดจะทำอะไรอีก? จะไปฆ่าคนอีกหรืออย่างไร?
214. 214. บทที่ 212 จวนตระกูลเมิ่งไฟไหม้
215. 215. บทที่ 213 เยี่ยอู๋เม่ยรู้แล้วหรือว่าสองคนนั้นนางเป็นคนฆ่า?
216. 216. บทที่ 214 เจ้าตัวเล็ก หลับตาทำไม? อยากได้รางวัลหรือ?
217. 217. บทที่ 215 นางเป็นเช่นนี้ เยี่ยอู๋เม่ยจะคิดไม่ซื่อกับนางได้อย่างไร?
218. 218. บทที่ 216 เจ้าก้อนแป้งน้อยอ้อนรัวแปดประโยคติด
219. 219. บทที่ 217 บ้านเราไม่ขาดแคลนเงิน เจ้าไม่ต้องไปเสี่ยงอันตรายแล้ว
220. 220. บทที่ 218 ขี่ม้ายังหลับได้ เจ้าเป็นลูกหมูหรืออย่างไร?
221. 221. บทที่ 219 พี่เสียวเยี่ยมาแล้ว! รีบช่วยถงเป่าเร็ว!
222. 222. บทที่ 220 แม่หนูดูเหมือนจะ... เชื่อใจเขามากเลยนะ?
223. 223. บทที่ 221 ความลับของเจ้าคืออะไร? น้ำวิเศษนั่นน่ะหรือ?
224. 224. บทที่ 222 ดูเหมือนเขาจะล่วงรู้ความลับของเวินจื่อถงเข้าแล้ว...
225. 225. บทที่ 223 เยี่ยอู๋เม่ยดีทุกอย่าง ยกเว้นเพียงเรื่องเดียว...
226. 226. บทที่ 224 การตายของบิดามารดาไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างนั้นหรือ?
227. 227. บทที่ 225 ผลประโยชน์ร่วมกัน ในที่สุดก็บรรลุข้อตกลงความร่วมมือ
228. 228. บทที่ 226 พวกเจ้ากลุ่มคนบ้านนอก ก็คิดจะเข้าจวนตระกูลเสิ่นด้วยหรือ
229. 229. บทที่ 227 พี่ชาย! ถงเป่าชอบแส้ในมือของนาง
230. 230. บทที่ 228 ปิ่นดอกไม้สีแดงที่คุณหนูมู่ทำหาย คือสิ่งนี้ใช่หรือไม่?
231. 231. บทที่ 229 เจ้าคนชั้นต่ำไร้ราคา ถุย!
232. 232. บทที่ 230 พี่สี่จะปกป้องถงเป่าตลอดไป
233. 233. บทที่ 231 คุณหนูสามผู้ร่าเริงดั่งพริกขี้หนู
234. 234. บทที่ 232 แย่แล้ว! ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นถูกพิษ!
235. 235. บทที่ 233 เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะถอนพิษได้หรือ?
236. 236. บทที่ 234 พี่เสี่ยวเยี่ยช่วยข้ากั้นพวกเขาไว้ อย่าให้ใครมารบกวน
237. 237. บทที่ 235 เจ้าพูดเหลวไหล! นังปีศาจไร้ยางอาย!
238. 238. บทที่ 236 อะไรกัน? ใช้ข้าจนติดใจแล้วหรือ?
239. 239. บทที่ 237 อย่าร้องไห้ อย่ารีบร้อน อย่าปล่อยให้คนที่มีเจตนาชั่วร้ายสมหวัง!
240. 240. บทที่ 238 ถงเป่าไม่ตะกละ! ถงเป่าไม่ชอบกินส้ม
241. 241. บทที่ 239 คุณชายรองกำลังจะกลับมาแล้ว โปรดไว้ชีวิตอี๋เหนียงด้วยเถิด
242. 242. บทที่ 240 เพียงแค่อนุภรรยาจะถูกเรียกว่ามารดาคุณชายได้อย่างไร?
243. 243. บทที่ 241 มีความลับไม่บอกได้ แต่ห้ามหลอกข้า
244. 244. บทที่ 242 พี่เสี่ยวเยี่ย ท่านถอดเถอะ! ถงเป่าไม่ดูแน่นอน
245. 245. บทที่ 243 เมื่อครู่เหมือนจะแอบดูข้าจนหมดสิ้น...
246. 246. บทที่ 244 ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน เจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่
247. 247. บทที่ 245 ความชอบในรูปโฉมไม่ได้แบ่งแยกชายหญิง! เข้าใจไหม?
248. 248. บทที่ 246 นี่นับว่าเป็น... ขีดสุดของพวกยอมทุ่มเทเพื่อรักหรือเปล่านะ?
249. 249. บทที่ 247 หลัก ๆ คือ... กลัวว่าจะถูกจับไปผ่าเป็นฟืน
250. 250. บทที่ 248 เจ้าเข้าใจผีอะไรกัน! สมองคงจะป่วยหนัก
251. 251. บทที่ 249 แม้ว่า... จะช่วยคนได้เพิ่มขึ้นเพียงคนเดียวก็ตาม
252. 252. บทที่ 250 อยากจะมัดเจ้าไว้ ไม่ให้จากไปตลอดกาลเสียจริง
253. 253. บทที่ 251 วรยุทธ์สูง สามารถปกป้องถงเป่าได้อย่างใกล้ชิด
254. 254. บทที่ 252 ผู้ที่กุมอำนาจความเป็นความตายของสรรพชีวิตในใต้หล้า
255. 255. บทที่ 253 พี่ชายตัวน้อยเป็นเด็กดีนะ! ถงเป่าจะไม่ผิดคำพูดอีกแล้ว
256. 256. บทที่ 254 ถงเป่าเป็นหมอ จะไม่ทำร้ายพี่ชายตัวน้อยหรอกเจ้าค่ะ
257. 257. บทที่ 255 เจ้าเขียนตัวอักษรได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ยินดีจะเข้าเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?
258. 258. บทที่ 256 ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องตาย!
259. 259. บทที่ 257 ข้าอยากจะเห็นเจ้าตายตอนนี้เลย!
260. 260. บทที่ 258 ส่งคนไปเดี๋ยวนี้ ฆ่าเด็กหญิงคนนั้นเสีย
261. 261. บทที่ 259 จะหนีพ้นหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเรา
262. 262. บทที่ 260 รีบยิงธนู! รองแม่ทัพกวนกล่าวว่าไม่ว่าตายหรือรอดก็ไม่สำคัญ!
263. 263. บทที่ 261 แม่นางจดจำชื่อของข้า ข้าชื่อเวินจื่ออี้
264. 264. บทที่ 262 เจ้าต้องระวัง อย่าได้ไปคลุกคลีกับใครคนนั้นเป็นอันขาด
265. 265. บทที่ 263 ปากเจ้าเหม็นเช่นนี้ ดูซิว่าข้าจะฉีกมันให้ขาดได้อย่างไร!
266. 266. บทที่ 264 สมองมีปัญหาก็ไปรักษา จะมาโชว์ตัวอะไรที่นี่
267. 267. บทที่ 265 สำนักศึกษาหยุนซงยังคงต้องใช้ความสามารถเป็นตัวตัดสิน!
268. 268. บทที่ 266 ข้าได้ที่โหล่แล้วอย่างไร? พี่สาวข้าได้ที่หนึ่งต่างหาก
269. 269. บทที่ 267 ท่านคิดว่าข้าแย่งชิงหลวนมาจากมือใครกัน?
270. 270. บทที่ 268 ถงเป่าสามารถปักดอกไม้บนตัวพี่ใหญ่ได้ เก่งจริง ๆ
271. 271. บทที่ 269 พี่ใหญ่จะใช้ชีวิตปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัย
272. 272. บทที่ 270 เด็กน้อยคนหนึ่ง จะกล้าฆ่าคนเชียวหรือ?
273. 273. บทที่ 271 คนของข้า พวกเจ้าจะมารังแกตามใจชอบได้อย่างไร
274. 274. บทที่ 272 เหตุใดจึงรู้สึกว่าเด็กแสบคนนี้ช่างน่ารัก?
275. 275. บทที่ 273 หากคิดจะทำร้ายถงเป่า ก็จงข้ามศพพวกข้าไปเสีย
276. 276. บทที่ 274 ครั้งแรกที่ฆ่าคน... ย่อมต้องไม่ชินเป็นธรรมดา
277. 277. บทที่ 275 คนที่เขาถนอมไว้เหนือยอดใจ จะยอมให้ถูกรังแกได้อย่างไร
278. 278. บทที่ 276 สำหรับนายน้อยผู้นี้ ความตายคือความเมตตาอันยิ่งใหญ่
279. 279. บทที่ 277 การกำจัดภัยเงียบให้สิ้นซาก คือการปกป้องที่ดีที่สุด
280. 280. บทที่ 278 แค่นอนหลับเท่านั้น ไม่ใช่ว่าไม่เคยนอน
281. 281. บทที่ 279 พี่รองไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นเลยสักนิด มีแค้นก็ชำระทันที
282. 282. บทที่ 280 ไม่เอา! พี่เสี่ยวเยี่ย ท่านใจร้ายที่สุด!
283. 283. บทที่ 281 ถูกเยี่ยอู๋เม่ยหลอกจนต้องขายตัว แถมยังช่วยนับเงินให้เขาอีก
284. 284. บทที่ 282 สตรีสองคนนี้ช่างประหลาดนัก
285. 285. บทที่ 283 เด็กแสบดวงแข็งจริง ๆ ขนาดนี้ยังไม่ตายอีก
286. 286. บทที่ 284 เสิ่นมู่ชิง เจ้าเป็นบ้าหรืออย่างไร?
287. 287. บทที่ 285 พี่เสี่ยวเยี่ยของเจ้าเพิ่งจากไป ก็คิดถึงเขาแล้วหรือ?
288. 288. บทที่ 286 สิ่งที่พี่สี่ทำอยู่ในตอนนี้ จะเป็นคุณงามความดีสืบไปชั่วกาลนาน!
289. 289. บทที่ 287 เจ้าก้อนแป้งน้อยดูนุ่มนิ่ม แต่ความจริงเด็ดขาดที่สุด
290. 290. บทที่ 288 คุณชายสี่ ได้โปรดอย่าไล่พวกเราไปเลย!
291. 291. บทที่ 289 ข้ายอมรับ! ข้าตั้งใจมาลวนลามพวกนาง!
292. 292. บทที่ 290 ในสายตาของพวกเขา ตนเองไม่มีค่าแม้แต่สุนัขตัวหนึ่ง
293. 293. บทที่ 291 คิดถึงจนกินน้ำชาไม่ลง? เหตุใดอุ้มขึ้นมาแล้วจึงหนักขึ้นไม่น้อย
294. 294. บทที่ 292 เขามีความรู้สึกต่อต้านเยี่ยอู๋เม่ยโดยกำเนิด
295. 295. บทที่ 293 ถงเป่า เจ้าคือเวินจื่อถงจริง ๆ หรือ?
296. 296. บทที่ 294 ต่อให้เป็นวิญญาณเร่ร่อน ข้าก็จะปกป้องเจ้าให้ปลอดภัยชั่วชีวิต
297. 297. บทที่ 295 ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณหรือร่างกาย ก็ห้ามจากไป
298. 298. บทที่ 296 อยากแต่งกับเราพี่น้อง? อย่างเจ้าน่ะหรือจะคู่ควร?
299. 299. บทที่ 297 อย่าปรานี ค่ารักษา... พี่เสี่ยวเยี่ยจ่ายให้
300. 300. บทที่ 298 เจ้าตกอยู่ในสภาพนี้ ก็สมควรแล้ว
301. 301. บทที่ 299 ลูกศิษย์ของตน ย่อมต้องตามใจและประคบประหงมให้ดี
302. 302. บทที่ 300 เหตุใดใบหน้าของท่านอาจารย์จึงแดงและร้อนเช่นนี้?
303. 303. บทที่ 301 โรงหมอจี๋สื่อถัง จะถูกยกเลิกการสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ได้อย่างไร?
304. 304. บทที่ 302 นางเปรียบเสมือนปาฏิหาริย์ เป็นข้อยกเว้นหนึ่งเดียว
305. 305. บทที่ 303 เจ้าทำเรื่องเหล่านี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าหรืออย่างไร?
306. 306. บทที่ 304 หากเจ้าแค้นใจนัก ก็... หาทางแก้แค้นกับมู่หว่านหว่าน
307. 307. บทที่ 305 คิดถึงท่านอาจารย์ จึงมาหาท่านอาจารย์...
308. 308. บทที่ 306 เกิดมาน่ารักขนาดนี้ คิดจะล่อลวงใครกัน?
309. 309. บทที่ 307 หากองค์ชายเป็นอะไรไป พวกเจ้าต้องตายตกตามกันหมด
310. 310. บทที่ 308 ช่วย? เจ้าเอาอิฐบล็อกฟาดคน แล้วเรียกว่าช่วย?
311. 311. บทที่ 309 นางเรียนงานฝีมือมาอย่างดี การฝังเข็มก็น่าจะไม่ต่างกัน
312. 312. บทที่ 310 ต้องยอมรับว่า แม่หนูคนนี้ช่างกล้าหาญยิ่งนัก
313. 313. บทที่ 311 สตรีผู้นี้ยังกล้ามาถึงหน้าบ้านอีกหรือ? เจ้ามันหน้าไม่อาย!
314. 314. บทที่ 312 อย่าได้ฝันถึงคุณชายผู้สง่างามดุจจันทร์กระจ่างของบ้านเราเลย!
315. 315. บทที่ 313 คุณหนูน้อยของพวกเราเป็นดาวนำโชคของคุณชายจริง ๆ
316. 316. บทที่ 314 การดูหมิ่นพระราชอำนาจ มีโทษถึงขั้นประหารชีวิต
317. 317. บทที่ 315 รัชทายาทดูเหมือนจะไม่ค่อยเหมือนกับที่บรรยายไว้ในต้นฉบับ
318. 318. บทที่ 316 หลัก ๆ คืออยากช่วยรัชทายาทเก็บรักษาแหวนหยก
319. 319. บทที่ 317 ปกป้องท่านอาจารย์ไว้ได้ ท่านอาจารย์ควรจะดีใจสิ
320. 320. บทที่ 318 น้องสาวต้องจำบทเรียนอะไร? คนที่ควรจำคือพวกเขานั่นแหละ
321. 321. บทที่ 319 สักวันหนึ่ง เจ้าต้องตอบแทนข้าสามเท่า...
322. 322. บทที่ 320 ข้าต่อให้ตาย ก็ต้องลากพวกเจ้าลงนรกไปด้วย!
323. 323. บทที่ 321 คนอย่างนาง ควรจะลงนรกไปพร้อมกับเขา
324. 324. บทที่ 322 ท่านต้องการให้เวินเหยามาพักรักษาตัวที่บ้านของพวกเราหรือ?